Filler Sultani


Download 60.22 Kb.
Pdf ko'rish
bet10/13
Sana29.11.2017
Hajmi60.22 Kb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13
cağız.ıı 
ııHaydi  yolunuz  açık  olsun.ıı 
Ve  ala  şafağın  ıhırcık  karanlığında  sancalar  orta­
dan  o  anda  yitip gittiler,  bir v
armı
ş  bir  yokmuş  oldular. 
Başbuğ  sanca  da  topal  demirelnin  kovuğuna  doğ­
ru 
yollandı.  Topal  demirci  kovuğunda,  topal  bacağını 
k
arnm
a  çekmiş  uyuyordu.  Başında  da  üç  tane  çok  genç 
kırmızı 
sakal.  Burada 
·
şu  topalla  birlikte, 
şu 
üç  genç 
kırmızı  sakalı  da  öldürsem,  diye  düşündü  ba.şbuğ.  Bıça­
ğını 
çekti  kovuğa  daldı,  birden  ayağına  takılan  bir  çel­
meyle  tepe  üstü  yere  düştü. 
ııDur,  yasak! ıı  
((Ben  başbuğum,ıı  dedi  sanca  kannca.  ııKafdağı  ar­
kası 
kırmızı  sakallılanİlın  başbuğuyum.  Sizde  konuk 
142 

böyle  çelmelenerek  mi  ağırlanır?  Az  daha  beynim  par­
çalanıyordu.n 
((Kusura  kalma,ıı  diyerekten  özür  diledi  ondan  genç 

rmızı 
sakal.  ((Ustamız  uyuyor  da . . .  » 
«Hemen  onu  uyandır,»  dedi  başbuğ.  ((Hemen  şim­
di.  B'en  kırk  günlük  yoldan  geldim.  thkelerimizi  fill�r 
yıktı  yaktı,  yağrnaladı,  kanncalanmızı  da  köle  ettiler. 
Ben  canımı  zor  kurtanp  ona  geldim.» 
Genç  kırmızı  sakal,  ustayı  uyandırdı,  başbuğla  onu 
tanıştırdı: 
;,İşte  bu  Kafdağlannın  ardından  geliyor.  Katdağla­
rının  kırmızı  sakallısı  bu  da . . .   Kırk  günlük  yoldan  ge­
liyor.» 
((NaSıl  geldin,  ey  yoldaş? »   diye  sordu  usta,  yeni  ge­
lene. 
11Ulu  bir  kuş  vardır,  adına  leylek  derler,  temiz  yü­
reklidir,  alçakgönüllüdür,  iyilik  severdir,  işte  o  kanadı­
na  aldı  da  beni,  sana  buraya  ulaştırdı,»  dedi  başbuğ, 
yorgun,  uykusuz,  boynu  bükük. 
ııBenim  burada  olduğumu  kim  söyledi  sana? •> 
ııLeylek  söyledi,»  diye  gülümsedi  başbuğ. 
11Leylek  ne  biliyormuş  benim  burada  olduğumu? >> 
11Görmüş.n 
<zündeki  ulu  leylek  nasıl  görmüş  ki ! »  
«0  leylekler  öyledir,»  dedi  başbuğ.  ııOnlann  gözü 
kırk  yıl  uzaklıktaki  k
_
ara  taşın  üstündeki  kara  kanncayı 
görür.  Beni  de  öyle  gördü.  Bizim  ülkeyi  filler  yakıp  yı­
kınca,  çoğumuzu  öldürüp,  azımızı  köle  yapınca  ben  kaç­
tım  Kafdağının  tepesine  sığındım,  orada  karların,  ka­
yalann.  içinde  kaldım.  Kafdağının  tepesinde  hiç  bir 
yi­
yecek  yok.  Açlıktan  gözlerim  görmez  oldu.  Hiç  gücüm 
kalmadı,  yıkıldım  oraya  kann  üstüne,  can  çekişiyordum 
ki,  bir  ağır  hışıltı  duyd  m,  üstüme  bir  sıcaklık  indi,  bir 
143 

ses  de  duydum  arkasından,  'in 
misin 
cin  misin,  ey  yara­
tık,  sen  kimsin?'  diye  sordu  bana  ses.  Ona  gözümü  kor­
kudan  açamadan  karşılık  verdim,  başımıza  gelenleri 
zar­
zor  anlatabildim. 
'Sen  de  kimsin?'  diye  sordum  ona. 
'Ben�·  dedi,  'leyleğim.  Dile  benden  ne  dilersen.'  Çok  hal­
sizdim,  açlıktan  elden  ayaktan  düşmüştüm.  'Açım,'  de­
dim  ona,  'karnımı  doyur 
da 
gözüro  açılsın,  ondan  sonra 
konuşuruz.'  Bana  hemen  bal  özü,  çiçek  özü  verdi,  o  an­
da  gözüro  açıldı.  Ona,  'ben  bir  kırmızı  sakalım,'  dedim. 
'Beni  kırmızı  sakallara  götürür  müsün?'  diye  de  sor­
dum.  Beni  bir  kayanın  sıcak  kovuğuna  yatırdı,  önüme 
de çok  bal  özü,  çok  çiçek  özü  koydu,  hiç  bir  şey  söyleme­
den  uçtu  gitti.  Tam  beş  gün 
sonra 
onun  geriye  döndü­
ğünü  gördüm,  sevincimden  deliye  döndüm.  'BUldum,· 
dedi,  'öteki  yüce  dağın  doruğunda  bir demirci  var,  dün­
yanın  da  bütün  kırmızı  sakalları  orada.  Seni  oraya  gö­
türeyim,'  dedi- bana.  Dedim  ki  ona,  'sağol,  varol!  Dedim 
ki 
ona,  'beni  oraya  götür. 
• 
Beni  kanadının  üstüne  aldı, 
tüylerinin  arasına,  sıcacık 
. .
.

Oradan  uçtuk,  işte 
az 
ön­
ce,  şura
y
a,  şu  çakıltaşının  ardına  indirdi  beni. ıı 
«Hoş  geldin,ıı  dedi  demirci  ustası  ona.  Kendi  yiye­
ceğindtm  yiyecek  verdi.  Onunla  uzun  uzun  konuştu . 
inceden  ineeye  sakallanna  baktı,  yokladı,  soyunu  sopu­
nu  araştırdı  sordu,  inandı  ki  bu  bir  kırmızı  sakal,  hem 
de  kırmızı  sakalların  başbuğu. 
«Senin  gibi  bir  kanncanın  çok  bir  gerekliği  vardı 
bana,  kardeşim,,,  diye  sevindi.  «Sen  hoş  gelip  safalar 
getirmişsin.  Başım  üstünde  yerin  var.  Dün  buraya,  kır­
mızı  sakal  diye,  sakalı  kırmızıya  boyalı  bir  sürü  sarıca 
geldi,  fillerin  adamlan . . .  
,, 
«Ne  oldu  onla.ra,  nerede  orilar  şimdi?•  diye  ürkün­
tüyle  sordu  başbuğ.  «0  sarıcalar  yıktı  bizim  ülkeyi  de, 
o  sarıcalar  ki. . .   Amanın  ustam,  onlan  hemen  bulmalı.ıı 
••Bulamayız  artık  onlan, 
bizim 
kırmızı  sakaHar  ba-
144 

na  karşı  savundular  onları.  İstesem,  ölsem  bile  bizim 
ahmaklar  o  sarıcaların  sakalının  bir  tek 
san 
telini  bile 
vermezler  bana,ıı  diye iç  geçirdi.  Acıdan  yüreği  sökülü­
yordu  demirel  ustasının. 
((Ben  bulurum  onları  sana,  sen  hiç �üzülme,  demirel 
kardeşim,ıı  diye  umut  verdi  topala  ba§buğ.  <mızı  sakaUan  da  onların  sarıca  olduklarına,  sancalann 
da  hayın  olduklarına  inandınnm.ıı 

Başlıuğla  demirel  topal  sevgiyle  kucaklaştılar:  To­
pal nasıl  sevinmesindi 
ki, 
bu  kadar  ahmağın  içinde  ken­
disine  yardımcı  bir  akıllı  çıkmıştı.  üstelik  de  soylu  bir 
kırmızı  sakaldı  bu.  üstelik  de  onun  ülkesi  kutsal  Kar­
dağının  eteğindeydi.  üstelik  de  kırmızı  sakalı  hiç  bir 

S&.icala benzemiyordu.  Üstelik de  uzun sakallı çenesinden 
geniş göğsüne  bir aydınlık,  bir ışık  olmuş  ıınldayıp  akı­
yordu. 
Topal  kannca  düşünüyordu,  sevinçle,  güvenle,  içi 
ö.zlenmiş  bir  dostluğun  sıcaklığıyla  dolarak.  Bir elin ne­
si  var,  iki  elin  sesi  var,  diyerek  düşünüyordu.  Düşün­
menin  tadırida,  mestliğinde.  Bu  yaşlı  kırmızı  sakal,  baş­
buğ,  bellr 
ki 
çok  çekmiş.  Belli  ki  çok  da  akıllı,  kurnaz. 
Bununla  birçok  sorun  çözülebilirdi. 

sabah  bütün  dağ

k a
.
yaJıklar,  yollar  beller,  kıraÇ 
topraklar, 
·
akar  sıılarır.. 
k• yıları , 
göllerin,  göleklerin, 
pınarların  içleri,  ağaçların  gövdeleri  birden  çiçeğe  dur 
du.  Ortalık  inceden  bir  çiçek  kokusuyla  dalgalandı.  Bu­
lutlar  apak,  yukarda,  utakta,  güneyde  kabardılar.  Dün­
ya  bir  yağmur  sonu  ışııt.ısındaydı.  Kanncalar  körele­
rinden,  kaya  .yar1kla�ndan,  oyuklardan  çıkmışlar,  gü­
neşte  sıvazıa
·
nıyor,  sakallarını  tanyorlardı:  Rahat,  mest 
kurunuyorla-r;  geniş,  düz  alanı  dolduruyorlardı. 
Topal  karınca  da  yanğının  önüne  çıkmış, 
bi r  çöpe 
FS/LO 
145 

sırtını  dayamış  güneşlenerek
·

başbuğla  konuşuyordu. 
Başbuğun  sözüne  sohbetine  doyamamış,  onun  kültürü­
ne,  devrimciliğine  hayran  kalmıştı.  Kendi  kendine  di­
yordu  ki :  «Şu  karıncalar  arasında  böyle  üç  tane  kann­
ca  daha  olsa,  değil  filleri,  insanlan  bile  şu  dünyadan 
söker  atardım.ıı  Böyle  akıllı  bir  arkadaş,  d�t  kırmızı 
sakal  bulduğundan  sonsuz  mutluluklar  içinde  geriniyor­
du.  Hüdhüdün  kanadından  atlayıp  buraya  geldiğinden 
bu  yana  ilk  olaraktan  böyle  akıllı  bir  kanncayla  karşı 
karşıya  geliyordu.  üstüne  titriyordu  başbuğun.  Fill eri 
bir  gün  yenebileceklerse  eğer,  bu  başbuğun  akİı  yüzün­
den  yeneceklerdi.  Ne  de  yakışıklı  bir  karıncaydı  bu.  Sır_. 
tı  sapsarı,  gözleri  büyük,  tıpkı  an  gözleri  gibi  gözenek­
li,  kıskaçları  güçlü,  sakalı  ışıl  ışıl,  hacaklari  bir  atlı  ka­
nnca  hacakları  gibi  güçlü,  çabuk.  Bu  yaşa  gelmişti,  bü-
· 
tünüyle  teke anlaşabildiği 
· 
karınca  bu  başbuğ  olmuştu. 
Başbuğ  da  bacaklarını  uzatmış,  doğan  güne  karşı 
sıvazlanarak  kurunuyor,  dinleniyordu.  Çok  yorulmuş­
tu  fıkara,  ne  yapsın,  fillerin  ayaklan  altından  kurtu­
lup  taaa  Katdağı  eteklerinden  buraya  gelmi§ti.  Oranın 
kanncalan  böyle  değildi,  oola.nn  .üç,  beş,  yedi  katlı  sa­
raylan  vardı  yeraltı  kentlerinde.  Fillere  de  öyle  kolay 
kolay  teslim  olmamışlar,  savaşınışıardı  sonuna  kadar, 
güçleri  tükenene  kadar.  Kafdağı  kanncalannın  büyük 
bir  çoğunluğu  dağlara  çekilmişler,  umutsuz  da  olsa  fil­
lei'e  karşı  savaşlarını  sürdürüyorlardı. 
.  Geldiği  günden  beri  ilk  olaraktan  sordu: 
«Usta,  siz  burada  ne  yapıyorsunuz,  fillere  karşı  bir 
savaş  sürdürüyor  musunuz?ı> 
Şimdiye  kadar  hep  kendisi  kendi  maceralannı 
e.n
­
latmıştı.  Usta  da  kendisine  herhangi  bir  şey  üstüne  soı­
ru 
sorulmadığından  dolayı  kıvançlanmıştı. 
((Biz  bekliyoruz  şimdilik  başbuğ  kardeşim,  !illere 

146 

karşı  savaşmak  o  kadar  kolay  değil,ıı  diye  ona  karşılık 
verdi  demireL 
«Hiç  kolay  değil,  ama  böyle  de  eli  kolu  bağlı  dur­
mak  olur  mu  hiç?  Sonra  boş  dura  dura,  buradaki  kırmı­
zı  sakaUar  tembelleşir,  savaşı  unuturlar.ıı 
ııFiller  çok  büyük,  kanncalar  çok  küçük  başbuğ 
kardeşim,  günlerdir,  aylardır  düşünüyorum  düşünüyo­
rum, 
hiç

bir  yolunu  bulamadım  fillerle  savaşmanıı'i.  Na­
sıl  savaşılır  ki  onlarla?»  diye  başbuğa  merakla  sordu. 
ııDoğru,ıı  diye  onu  onayladı  başbuğ.  ııŞu  üsteki  bü­
tün  kanncalan  toplasak,  savaşa  soksak,  bir  tek  fil  he­
pimizi  kırtaeana  çevirir.  Bir  ülke  varmış,  oranın  karın­
caları  til  kadar  iriymiş,  ama  o  ülk�  çok  uzak,  o  karın­
calara  haber  salsak,  gelseler  de  bizi  tutsaklıktan  kur­
tarsalar.» 
ııOnlar  gelirler,  biliyorum  onlan,  filleri  koğarlar, 
sonra  da  bizi  onlar  tutsak  alırlar.  Kendi  başımızın  çare­
sine  biz  kendimiz  bakalım.>> 
11Biz  kendi  başımızın  çaresine  kendimiz  bakamayız, 
ustam.  Filler  çok  büyük.ıı 
kardeşim.  Bak  ben  ne  yaptım,  tutsak  ka nncalann  içi-

ne,  her  ülkeye  kı
rmızı 
sakallılar  gönderdim 
.

Onlar  sa­
kallannı  kesip  tıpkı  öteki  kanncalar  gibi  oldular,  on-
· 
larla  birlikte  çalışıyorlar,  onlarla  birlikte  zulüm  görü­
yor,  a.ç  kalıyorlar.  Bir  de  ben  gece  gündüz  filler  üstüne, 
kanncalar  üstüne,  bundan  önceki  fillerle  kanncaların 
üstüne  kitap  okuyorum,  adanilanın  da  kitap  okuyarlar 
durmadan.  Biz  burada  kitap  okuyor  düşünüyoruz,  tek­
mil  dünyadaki  karınca  kardeşlerimiz  kitap  okuyor,  ça­
lışıyor,  düşünüyorlar.» 
�tBundan  bir  şey  çıkmaz 
ki,» 
dedi  başbuğ.  «Kitap 
okumakla,  tutsak  kanncaların  arasında  çalışınakla  fil­
ler  yenilmez  ki . . . n 
147 


((Bak 
başbuğ  kardeŞim,  beni  di
n
l
e

onlan 
örgütlü-
� 
"'
y
o
r
um  da 
. . .  
Bir  gün  bir  yolu  bulununca, 
te
k
m
il  kann­
üstüne 
s
a
ldı
rın
ca
.
, , " 
aşbuğ  gülrneğe  başladı,  güldükçe  gülüyor, 
gül-

gülü
y
p
r
d
u

· 
.
<�
Ne 
gülüyorsun,  başbuğ  kardeşim?" 

B.e.şbuğ 
gülrnekten 
karşılık  veremiyor, 
tıkanarak 
g:ü�üy.Ordu. 
. . .   gülü 
. . .  
gülüyornın  ki 
.
.


gülüyorsun?  Çok  mu  gülünç  söyledijderim?" 

"' 
jt
;
§!

.
. .   ço .
.
.  çok 
.
. .  n 
:
(
ı
if� 
ola  ki? ıı 

Başbuğ  güldü  güldü, 
sonra  azıcık  kendine  geldi, 
yüzü 
kıpkırmızı 
olmuş,  soluğu  taşıyordu 
. . 
«Bak,  ustam,ıı  dedi.  «Yiği�,  yürekli,  aslan  ustam, 
filler  hiç  yenilir  mi?  Bu 
dünya 
dünya  oldu 
o
l
a
lı 
kim 
gör
m
ü
ş 
karıncalann  tilleri  yendiğini? 
Bu  dünya 
böyle­
dir  ve  hem  de  bu 
dünya 
hiç  değişmez.  Fil  fildir, 
kann­
ca  kannca 
. . .   Filler 
yönetecek,  onların  işleri 
bu, 
kann­
calar  çalışacak,  filler 
yan 
gelip  yatacak,  en 
güzel _ yiye­
cekleri  on
l
a
r  yiyecek, 
en 
güzel  giyitleri  onlar 
giyecek. 
en 
görkemli  saraylarda 
onlar  oturacak . . .   Kanncalarsa. 
işte  böyle, 
halleri  duman, 
yıl  on  iki

ay  çalışıp  sonunda 
ellerindeki  avuçlanndakini  fillere  verecek
;

kendileri  de 
açlıktan  kınlacaklar.  Doğanın 
yasası  bu, 
insanlann, 

k
e
nd
i
l
e
rini  doğanın  kutsal  yaratığı  sanan  o
-
öğüngeç  in­
sanların  eta  yasası 
bu.  Bu  dünya  böyle  gelmiş  böy
l
e  gi­
der. 
Düşün  bir  ustam,  bir  düşün  kardeşim,  şuraya  bir 
dağ  kadar  karınca  toplan
·
s
ak 
bir 
araya, 
bir 
tek  fiJ  sal­
d
i
r
s
a  bize,  ne  oluruz? ıı 
Topal  demirel 
ustası  onun  gözlerinin  içine  ilk  ola­
rak  kÜ
ş
ku
y
la  baktı. 
Bu  bir  sanca 
olmasın, 
diye  düşün-
• 
dü.  Bu  bir 
hayın  sarıca 
. . .  Sonra  da,  bu  başbuğ  yılmiş 
diye  düşündü  kendi  kendine.  Böylesine  bir  kırgından 
1 48 

ge

kalmış,  fillerin  belasına  uğramış  bir  karınca  bu 
kadar  umutsuz  olmasın  da  ya  ne  olsun? 
••Haklısın,ıı  dedi  ona  demireL  uHaklısın  ya  bu  ka­
rıncalar  ki  şu  evrende  en  güçlü  yaratıklardır.  Filler 
da­
ha  da  güçlü  olsalar  bile  onların  bu  tut
s
aklığından
� 
kur� 
tulmanın  bir  yolu  bulunmalı.  Ve  hem  de  bulunacak ! ıı 
•Ama  bunun  için  d e   hiç  bir  şey  yapmıyor,  hiç  bir 
eylemde  bulunmuyoruz  ki,ıı  dedi  başbuğ.  uEylem  g€rek, 
hiç  olmazsa.  bizimkiler gibi  savaşı  sürdürmek  gerek.  Ben 
bizim  filleri  yenebileceğimizi  bir  kere  olsun  düşünme­
dim  bile  ya,  ama  savaş  g€rek.  Yenmesek  de  sava.şmalı-
yız. 
Bir  tek  umut  savaşta. n 

Topal  demirel  de  öyle  düşünmüştü  ya,  bir  sonuca 
varamamıştı.  Bir  tek  umut  savaştaydt  ya,  nasıl  bir  sa­
vaşta?  Savaşın  umutsuzu  olur  mu?  Umutsuz  girilmiş 
savaş,  savaş  değil,  ölümdür,  savaşın  biçimi,  türü  var. 
Sava:ja  umutla  girersin,  yenilirsin  o  başka,  ama  umutla. 

girersin. 
Bu  düşüncelerini  başbuğa  söylemedi.  Sadece: 
«Sizinkiler 
savaşıyariarsa  filleri  yenernernek  ıçın, 
bu  deliliktir.  İnsan  yenrnernek

için  savaşır  mı?  Filleri 
de  yenecek  bir  yöntem  bulacaktır  kanncalar. 
ıı 
Başbuğ  gene  gü ldü : 
.. 
Ha h   hah  hah . . .   Bulunamayacak,  bulunamaz.  Fil­
ler  yenilir  ini?)) 
.. '1t'enilir,))  diye  gürledi  topaJ  demireL  ((Bir  yolunu 
bulacağız  tilleri  yenmenin.  Ve  kalıreden  ve  vareden  ka­
nncalardır.  Yeneceğiz  filleri 
.
.


«Öyleyse  savaşın,))  diye  bağı rdı  başbuğ.  uBöyle  dağ 
başında  oturarak  f�ller  yenilmez.ıı 
•Bir  yolunu 
.
.

ıı 
.

 
Tam  bu  sırada
··
·�landa  bir  gürültü  patırtı  koptu  ki, 
topa.l  demirel 

buraya  geldi  geleli  böyle  bir gürültü  duy­
maınıştı. 
Sanki  koca  dağ  ortasından  çat  diye  çatıamış-
149 

tı,  işte  öyle  bir  gürültü.  Kırmızı  sakallı  topal  kannca 
hemen  alana  koştu  ki  ne  görsün,  alan  ağzına  kadar  ka­
nncayla  dolmuş,  kanncalar  üstüste,  kıvıl  kıvıl . . .   Genç 
bir  kttmızı  sakal  da  bir  karaçalının  en  üst  dalına  çık­
mış,  coşkuyla  konuşuyor,  gür  sesi  dağlarda  yankılanı­
yor: 
«Ne  fi)..ler,  ne  kırrnızılar ! ıı  diyor.  ııNe  filler  ne  kırmı­
zıLar,  özgür  bağımsız  karıncalar . . .  ıı 
Ve 
.
alan
d
aki  kanncalann  bir  bölüğü  onu  alkışlıyor. 
ııBiZ,H 
diyor  karaçalının  üstündeki,  ııbiz  tekmil  ka­
rıncalan  bu  dağa  çekeceğiz,  karınca  ülkelerini  boşaltıp 
buraya  getireceğii,  dünyanın  evrenin  tekmil  kanncala­
nın  ve  savaşa  başlayacağız.  Ne  filler  ne  kırmızı  sakal­
lılar,  ne  de  eli  nasırlılar;  çalışan  tutsak  kanncalarLa  ba­
şaracağız  kurtuluşu 
. .

ıı 
Ve  alkışlar  çoğalıyor,  büyüyor,  genişliyor. 
ııVe 
tutsak  kanncalan,  ancak  kendileri  kurtara­

caklardır. 
Eli 
nasırlılann  bize  hiç  bir  ge(eği  yok.  Ne  eli 
· 
nasırlı  kanncalar,  ne  filler,  özgür  bağımsız  tutsak  ka­
nncalar.  Fillerin  gözlerini  oyacağız.  Gözleri  kör  olan  fil­
ler  kannca  ülkelerini  bulamayacaklar,  ondan  sonra  da 
yollanın  şaşırıp  denize  düşüp  ölecekler.  Böylelikle  de 
bu dünya  fillerden  kurtulacak. ıı 
Alkışlar  kıyamet. 
Uzun  konuştu,  ne  eli  nasırlılar,  ne  filler  diyen,  ka­
raçalıdan  indiğinde  kanter  içinde  kalmıştı.  Alkışiayan 
kanncalar  onu  omuzlanna  aldılar. 
Onun  ar�asından  uzun  boyunlu,  kapkara  bir  karın­
ca  çıktı  karaçalıya,  çalının  dikenleri  onun  karnma  bat­
tı,  çünkü  karnı  çıplaktı. 
Söze: 
«Arkadaşlar,  kırmızı  sakallılar,,  diye  başladı.  ııSö­
züm 
y
alnız  sizedir,  beni  dinleyin,  iyi  kulak  verin  bana . . .  
Hemen  şimdi  savaşa  gireceğiz.  Filleri  yok  edeceğiz. 
Bir 
150 

karıncaaa,  hele  karıncaların  kırı
mızı 
sakallısııı,  bir  evre­
ne  bedeldir.  Filler  hiç  bir  zaman  yenilmez  yaratıklardır

Onları  hiç  bir  güç  yenemez.  Biz  de  onları  yenemeyece­
ğiz  ama,  sava§ac�ğız.  Örümcek  ağianndan  ağ  toplayaca­
ğız,  fillerin  yollarına  gereceğiz,  filler  bu  ağıara  dolana­
caklar . . .  Evet  arkadaşlar,  filleri  yenemeyeceğiz  ama,  on­
ları  örümcek  ağiarına  düşüreceğiz.  Dün  örümceklerin 
başkaroyla  konuştum,  size,  dedi,  örümcekler  ba§kanı, 
her  örümcek  yedi  kulaç,  yani  karınca  kulacı  ağ  örecek, 
siz  değil  filleri  bu  ağlara,  şu  koca  dünyayı  bile  düşürür, 
torlar  toplar  güneşin  yanına  atarsımz.  Ama  filler  yenil­
meyecekler.  Bu  dünya  değişmeyecek . . .   Biz  kanncalar 
savaşacağız.  Ned«�n  savaşmayalım,  değil  mi,  elimizde  bu 
kadar  örümcek  ağı  varken.  Kahrolsun  bizim  yolumuzu 
kesen,  bizi  savaşmaktan  alakoyan,  o  pısırık  topal  demir­
ci  kahrolsun 

ıı 
«Kahrolsun! 
ıı 
diye  bütün  alan  inledi. 
«BiZ  de  ağianınıza  filleri,  hüdhüd  kuşlarını  dÜŞÜ­
rüp  özgürluğümüze  'kavuşunca  bize  yardım  etmiş  olan 
örümcek  kardeşlerimize  dünyanın  bütün  sineklerini  ve­
receğiz.  Hiç  bir  karınca  bu  dünyadaki  hiç  bir  sineğe  el 
bile  sürmeyecek,  acından  ölse  de . . .  » 
«Ölse  de,»  diye  iniedi  alan. 
<(Örümcek  ağlanmız  varken  biiüz 
.
. .  
ıı 
naııa  çok  uzun  sözler  söyledi  .örümcek  ağları  üstü­
ne,  bu  ağların  sağlamlığı  üstüne: 
((Bir  örümcek  ağı,  değil  bir  fili  zaptetmek,  kırk  bin 
katırı  bile  zapteder.  Bir  örümcek  ağı,  değil  bir  fili,  bir 
insanı  bile  zapteder.  Bir  örümcek  ağı . . .  » 
Ve  kürsüden  utkulu  bir  komutan  gibi  kabararak 
indi.  Alkıştan  alan  yikılıyordu. 
Topal  demirci  orada,  alanın  kıyısında  durmuş,  tek 
başına  oraya  dikilmiş,  yanında  başbuğ,  bir  de  o 
·ÜÇ 
de­
likanlı  kırmızı  sakal,  öfkeden  kuduruyor: 
151 

uZart zurt,ıı  diyordu.  ııZart  zurt ...  Sizi bre zartzurt­
çular.  Hay  sizi  bre ! ıı  
Derken  karaçalıya,  sakalı  yerde  sürünen,  üç  köşe 
gözlü,  sarkık  bıyıklı,  saçlan  ta  beline  inmiş  bir  deli­
kanlı  çıktı. Azıcık  kekeliyordu  ya,  düzgün  konuşuyordu: 
uBiz  tilleri  hiç  bir  zaman,  hiç  bir  biçimde  yeneme­
yeceğiz,ıı  dedi.  Çok  dingin,  kendine  güvenmiş,  inandın­
cı,  kandırıcı  konuşuyordu.  Arada  bir  coştuğunda 7onun 
kekemeliğini  de  farketmiyorlardı  karıncalar,  kulak  k� 
silmişlerdi. 
«Gerçekçi  olalım  arkadaşlar.  Biz 
tilleri 
hiç  bir  za­
man  yenemeyeceğimize  göre,  yenebilseydik  dünya  ku­
rulduğundan  bu  yana  onların  tutsağı  olur  muyduk,  de­
ğil  mi?ıı 
ııOlmazdık,ıı  diye  alan  gürledi. 
ıcDünya  kurulduğundan  beri  değil,  daha  yeni  tut­
sak  düştük  fillere,ıı  dedi  topal  demireL  Onun sesini kim­
secikler  duymadı.  Ya  da  duydular  duymamışcılığa  vur­
dular. 
ııOnun  için  fillerle  savaşı,  tilleri  yenıneyi  aklımızdan 
çıkaralım  da  tilleri  karınca  ülkelerine  nasıl  sokniayız 
onu  düşünelim,  değil  mi?ıı 
ııEn  doğrusu  da  bu,ıı  diye  mırıldandı  kalabalık. 
11Öyleyse  arkadaşlar,  ben  aradım,  danıştım,  fil  hu­
yunu  bilenlere,  yılanlara  çıyanlara,  insanlara  sordum, 
fillerin  her  bir  huylarını  öğrendim.  Filler  en  başta  hen­
dek  atlayamazlarmış.  Biz  kannca  ülkelerini  hendekle 
çevireceğiz

ve  filler  ülkelerimize  giremeyecekler.  Yok 
filleri  kör  edeceğiz  de,  yok  örümcek  ağıarına  düşürüp 
evrenin  dışına  atacağız  da,  bunlar  hep  uyduruk ...  Fil­
lerin  gözlerini  kör  edebilir 
mi 
hiç  bir  kannca,  söyleyin, 
bir  til  örümcek  ağına  sığar  mı?ı> 
uSığmaaaz,ıı  diye  kalabalık birbirine  girmiş  bağırdı. 
uGerçekç_i  olalım  arkadaşlar,  ve  şimdiden  tekmil 
152 

kırmızı  sakallılar  ülkelerimize  dağılıp,  ülkelerimizin  yö­
resine hendek  kazmak için vatandaşlarımızı  kandıralı 
m . "  
Alan  alkıştan,  bağırtıdan  bir  kalktı  bir  indi. 
Bu  uzun  sakallı,  uzun  saçlı  kırmızı  sakalı  da  sırt­
Iadılar  karıncalar. 
Sonra  da  karaçalıya,  ortalık  azıcık  durulunca,  kü­
çücük,  iğne  ucu  kadar  ufacık  bir  kırmızı  sakal  kannca 
çıktı.  Bu  kannca  o  kadar  küçücüktü  ki,  kanncalar  bile 
onu  karaçalının  ucunda  ancak  zarzor  görebiliyorlardı. 
Bu  küçücük  karıncanın  sesi  amma  da  gürdü : 
((Arkadaşlar,  gerçekçi  olalım,''  diye  başladı  o  da. 
· 
uHiç  biz  fillerin  gözlerini  kum  atarak  kör  edebilir  mi­
yiz?  Benim  bildiğiine  göre  fillerin  gözleri  zaten  o  kadar 
az  görüyormuş  ki,  biz  onlan  kör  edebilsek  bile,  bir  şey 
değişmeyecek.  Filler  kulaklanyla  görüyorlarmıŞ.  Fille­
rin  de  kulaklarını  kesebilir  miyiz,  arkadaşlar,  söyleyin, 
onlann  o  yelken  kulaklannı  kesmeye  gücümüz  yeter 
mi? u  
cc Yetmez ! 

diye  bağırdı  kalabalık. 
ccÖrümcek  ağına  gelince . . .  
)) 
ccOlmaz,  olmaz.!»  dedi  kalabalık.  ((Hendeği  de  geç." 
ccÖğrendim  ki hiç bir file hiç  bir hendek  dayanmaz, 
her 

her  hendeği

atlayıp  geçermiş.)) 

((Geçer,ıı  diye  bağırdılar  karıncalar. 
cıBu  dünyada  tilleri  altedecek  güç  yoktur.  Filleri 
altedecek  hiç  bir  güç  daha  yaratılmamıştır.n 
«Yaratılmamıştır,ıı  diye  gene  gürledi  kalabalık. 
ı�Öyleyse  ne  yapmalıyız,  eeey  arkadaşlar,  eeey  evre­
nimizin  çok

değerli,  en  değerli  yaratıktan,  siz  kırmızı 
sakallar,  tanrı  sizi  öğmüş  de  yaratmış,  sultan  kılmış  şu 
karıncalann  üstüne.  Öyleyse  ne  yapmalıyız?)) 
Kanncalardan  çıt  çıkmadı,  hep  bir  kulak  kesilip 
k üçük  karıncanın  ağzına  baktılar. 
ccBu  dünyada  fil  gücünden  daha  üstün  güç  olma-
1 53 

dığına  göre  biz  de  fillerin  gücünden  faydalanarak  kur­
tuluşumuzu  sağlarız.  Fillerin  bir  kısmı  vardır ki,  o  filler, 
fil  sultanı  kadar  karıncalann  nimetlerinden  faydalana­
mıyorlar.  Biz  o  fakir,  leyleğin  yuvadan  attığı 
·
fmere  de­
riz  ki,  eğer  bize  yardım  eder  de  bizi  fillerin  tutsaklığın­
dan  kurtarırsanız,  biz  de  kıyamete  kadar  sizi,  sizin  so­
yunuzu,  soyunuzun  soyunu  bar  özü,  çiçek  özü,  böcek 
özüyle  besleriz.  Size  sırça  saraylar  da  yaparız 
. •  
Siz  filler 
olmadan,  bi�  küçücük  karıncalar  fillerle  başa  çıkama­
yız.  Söyleyin  çıkabilir  miyiz?>> 
«Çıkamayız.» 
«Öyleyse  yaşasın  fillerle  karıncalar  kardeşliği, 
iş­
birliği.  Filler  ve  karıncalar  elele . . .   Kahrolsun  ağcılar, 
dağgezenler,  hendekçiler,  demirciler,  eli  nasırlılar,  kah
-
· 
rolsun !  Yaşasın  kannca  fil  işbirliği . . . » 
«Filler  ve  kanncalar  elele,>>  diye  yankılandı  kosko­
caman  alan.  Kanncalar  coşkudan  kaynaştılar.  Parlak 
gün  ışığında  milyarlarca  kannca  gözü  ışılaştı. 
Ve  küçücük  karınca  şişinerek  karaçalının  üstünden 
yere  atladı,  öteki  karıncalann  hacakları  arasında  yitti. 
Kanncalar  onu  bulup  omuzlarına  aldılar. 
Topal  demircinin  yanında  duran  başbuğ  karınca: 
(ledi.» 
Topal  demirci  ona  ters  ters  baktı.  Epeydir  bu  ya­
nındaki  karınca,  başbuğ,  her  kırmızı  saka!  karaçalıdan 
indikçe  bir  şeyler  mınldanıyordu  ama,  topal  demirci 
onun  ne  dediğini  anlayamıyordu.  Oysaki  her  kanncan)n 
düşüncelerine,  <>  diyormu�.  Başbuğ  kannca  doğ­
ru  sö�ünü  ağzından  kaçırmıştı  ama,  ne  fayda,  bir  kere 
topal  duymuştu.  Şimdi  bunu  nasıl  onarmalıydı,  onar­
manın  da  hiç  bir  olanağı  yoktu.  Topal  karınca  nasıl  da 
öyle  kuşkuyla,  korkuyla  bakıyordu  ona.  üstüne  gitmek-
1 54 

ten  başka  uman  yoktu  başbuğun,  belki  bir  tek  kurtulu­
şu  üstüne  gitmekte  bulabilirdi: 
«Hepsi  doğru  söylüyor,  değil  mi  ustam?ıı 
Topal  karınca  öfkeyle  homurdandı. 
<ıFilleri  kör  edebilirlz.ıı 
cc.Ahmıak.ı> 
ccFilleri  örümcek  ağlanyla 
. . .  ıı 
«Budala.» 
«Filler le  işbirliği. . . ıı 
«Sersem,  ben  de  seni  bir  şey  sanmıştım.  üstelik  de 
koca  bir  kannca  ülkesinin  başbuğusun.  üstelik  de  bir 
kır . . .  » 
Bir

kırmızı  sakalsın,  di yemedi.  Çünkü  bu  kadar 
yaşlı  bir  kırmızı  sak�l  bu  saçmalıklara  doğru  diyeme
z
­
di.  Topal  karınca  çok  deneyden  geçmişti.  Düşüncesini 
birdenbire  açığa  vurduğuna pişman  olmuştu.  Kendi  ken­
dini  ele  verdiğinden  dolayı  bu  başbuğ  kannca  birtakım 
olmayacak  işlere  başvurabilirdi.  Bütün  kanncalan  kış­
kırtabilir,  onu  linç  ettirebilirdi.  Çok  cerbezeli  bir  şeydi 
bu  b�buğ  kannca.  Onu  öldürebilirdi  gece  uyurken . . .  
Hiç  bir  şey  yaparnazsa  kaçabilirdi. 
Birden  gül m eye  başladı  topal  kannca : 
« Hay  sen  çok  yaşayasın,  başbuğ  kardeşim, ıı  dedi. 
((Senin  deneyin  herkeslerden  fazla . . .   Özür  dilerim,  ilkin 
birden  kavrayamadım  da,  budalalık,  dedim  bu  güzel  dü­

şüncelere.  Ben  bilirim 
ki 
her  düşünce  kutsaldır.» 
Hayınlık  ahmak  olur,  ne  kadar  k
urna
z  gözükse  de 
... 
Başbuğ  kannca  hemen  topalın  bu  geriye  dönüşünü  yut­
tu.  Çünkü  kendisini  bütün  dünyanın  en  akıllısı  sanı­
yordu. 
«Her  düşünce  kutsaldır,))  diye  sevinçle  bağırcii.  ccBu 
düşüncelerle,  o  filler  ne  kadar  güçlü  olurlarsa  olsunlar, 
onlan  altedeceğiz.» 
<ceğiz. ıı 
155 

Onlar  böyle  konuşadursunlar,  karaçalının  üstüne 
· 
sıçradı  bir  kannca  çıktı,  çalının  en  üst  dalına  vanp  di­
kildi. 
((Eeey,  arkadaşlar,»  diye  başladı,  ı•sayın  görkemli, 
kutsal,  emekçi  kızıl  karıncalar,  filler  ki  bizim  soyumuzu 
kesti  kuru tt u,  bizi

tutsak  kıldı . . .   Biliyorum  fillerin  elle­
rinden  kurtuluş  yok.  Filler bu  evrenin  en  güçlü  yaratık­
lan.  Siz  de  biliyorsunuz  bunu,  ben  de  biliyorum,  bütün 
evren  de  buna  tanık.  Bu  gerçeği  ulu  ustamız  kırmızı  sa­
kal  demirci  de  biliyor.  Onun  gözünden  de çok  değerli  bir 
kişi  olan  Kafdağı  karıncalannın  başı  kırmızı  saka!  ar­
kadaşı  da  biliyor  bunu.» 
Topa!  kannca: 
ıcDoğru,ıı  diye 

bağırdı,  «doğru,»  öfkeden  kudura­
rak.  Hem  öfkeden  kuduruyor,  hem  de  başbuğa  çaktır­
mamak  için,  {(doğru,))  diyordu  bu  saçma  sapan  sözlere. 
Başbuğ  da  topa!  karıncanın  yola  gelmesinden  mest-
olmuş: 
«Doğru,  doğru,  doğru,ıı  dedi. 
«Biliyoruz,,,  diye  bağırdı  topa!  karınca. 
uBu  dünyada  değil  kannca,  hiç  bir  güç  yenemez 
filleri,  filler 
·
bile  yenemezler  filleri,  insanlar  bile . . .   Yal­
nız  bir  tek  güç  yener  onlan,  o  da  atlı  kannca  kardeşle­
rimiz.  Filleri  bu  evrende  yenecek  güç  atlı  kanncalar­
dır.  Uzun  bacaklı  atlı  kanncalardır.ıı 
.
«
Uzun  bacaklı  atlı  karıncalardır,  doğru ! ıı  diye  ba­
ğırdı  başbuğ. 
İster  istemez  onun  söylediğini  yineledi  topa!  kann-
ca : 
« Atlı  karıncalardır,  doğru,n  dedi  usulca,  yan  gözle 
de  başbuğa  baktı.  Başbuğ  kıvanç  içinde  ellerini  oğuş­
turuyordu.  Ve  topa!  demirci  dunnadan  başbuğa  bakı­
yor,  onu  tepeden  tırnağa  süzüyor,  araştınyordu.  Kesin­
likie 
bunun  bir  kırmızı  sakal  olmadığını  anlamıştı. 
1 56 

Çalının  üstündeki  kannca  upuzun  bir  şeydi,  bir  de· 
ri  bir  kemikti  de.  Saçı  sakalına  kanşmıştı,  sivr,i  pembe 
burunluydu,  konuştukça  fırlak  gırtlak  kemi�i  iniyor  çı· 
kıyordu. 
ııBin  beş  yüz  tane  atlı  kanncıayı  şu  ma�araya  ça· 
ğıraca�ız.  İşte  bu  ma�ara  tam  dört  milyar  kannca  alır. 
Dört  milyar  karınca  alan  mağaraya  bin  beş 
·
yüz  atlı 
karıncayı  koyup  onlara  fil  aşısı  yapacağız.  Atlılara  !il 
aşısı  yaptiktan  sonra dünyanın  bütün  yiyeceklerini  top­
layıp  getirecek  vereceğiz  onlara,  vereceğiz  onlara,  yiye­
cekler.  Altı  ay  sonra  fil  aşısı  almış  karıncf;llar  beş  fil,  ori 
fil  kadar  büyüyecekler.  Bu  beş  fil, 
on 
fil  kadar  olmuş 
kanncaların  her  birisi  birer  canavar  kesilecek.  Her  biri 
bir  fili  kıskaçına  alıp  ikiye  biçecek.  Salıvereceğiz  cenga­
ver  kanncalarımızı  fillerin  üstüne, 
al  Allah  delini  zap­
teyle  kulunu  diyerekten.  Fillerle  atlı  kanncalar  arasın· 
da  mübalıa�a  cen�  olacak.  Ve 
gün 
akşama  ererken,  şu 
dünyada  soluk  alan  bir  tek 
fil 
kalmayacak.  Hepsini  atlı 
kanncalar  kıskaçlanndan  geçirip  tam  ortalanndan 
bö­
lecekler.  Ey  kardeşlerim,  kırmızı  sakallı  kanncalar,  sö­
züm  doğrudur ! ))  
Koskoca  alan: 
<�Doğrudur ! ı•  diye  bir  indi  bir  kalktı. 
ıdemirci,  sözlerim  do�ru  mu?•r 
ıOnun  ardından  da: 
<kırmızı  sakallı  topal  demirci  için  için  güldü,  sevinçten 
dolup  taşıyordu.  Tez  günde  anlamıştı  başbuğun  kim  ol­
duğunu.  Bu  kannca,  sanca  karıncaların  başlarından 
başkası  değildi  ve  şu  kalabalığı  buraya  toplayanlar  da, 
kışkutanlar da  sarıcalardı.  Ama  nasıl  da  yitip  gitmişler· 
di  kırmızı  S!lkallıların  içinde?  Onları  nasıl  ayırdedip  de 
157 

bulmalı,  bunların  sarıcalar  olduklarına  bu  kalabalığı 
inandirmalıydı?  !şi  zordu,  zordu · ya,  olanaksız  değildi. 
ipince  uzun  karınca  da  indi  karaçalının  tepesinden. 
Onu  da  omuzlarına  aldılar,  «yaşşa,  varol,»  diye  bir  süre 
ortalığı  çınlattılar. Sesleri  ulu  dağlarda yankılandı.  Son­
ra  kuyucuların  başı  çıktı  karaçalının  üstüne,  fillerin 
yoUanna  kuyu  kazınayı  önerdi,  onun  arkasından  çivici 
kannca  ı.;ıkıp  karınci  ülkelerinin  dört  bir  yanına  çiviler 
çakmavı  salık  verdi.  Filler  hiç  bir  zaman  bu  çivilere  ba­
sıp  karınca  ülkelerine  gireniiyecekti.  Çiviciyi  ağıcılar, 
sucular,  yolkesenler,  hırsızcılar, 
sıvamacılar  izlediler, 
hepsinin  de  önerisi  ilginçti.  Alanın  kalabalığından  her 
birisini  ayrı  ayrı  onaylayan,  onlara  doğru,  diye  bağıran 
kişiler  çıktılar. 
Topal  demirciyle  başbuğ  da  hepsini  onaylıyorlardı. 
Konuşucuların  hepsini  de  kendi  bölükleri  omuzlarına 
aldılar. 
Derken  ortalık  birden  karıştı,  karıncalar  biribirie­
rine  girdiler.  Kılıçlar,  yatağanlar  çekildi,  ağlar,  halat­
lar  atıldı,  kum  gibi  taşlar  yağdırdı  kanncalar

biribirle­
rinin  üstüne,  alanın  göğünü  koyu  bir  toz  bulutu  örttü. 
Bir  feryadü  figan  aldı  ortalığı  ki  kulaklan  sağır  eden. 
Kelleler,  bacaklar,  kollar,  gövdeler  uçuşuyordu  havalar­
da.  Şu  dünya  dünya,  kanncalar  karınca  olalı  böyle  bir 
cenge  tanıklık  etmemişti  kimse. 
Topal  kanncayla  başbuğ,  yüksek,  kalın,  ağaç  gibi 
sağlam  bir  karaçalının  en  uç  dalının  üstüne  çıkmışlar 
cengi  buradan  izliyorlardı.  Topal  demirci  ked�rinden 
ölüyor,  başbuğsa,  içinden  seviniyor,  kıvanıyor,  dışından 
üzülmüş  gözüküyordu  ya,  artık  onun  hiç  bir  davranışı 
topal  demircinin  gözünden  kaçniıyordu. 
Topal  demirci  çok  kaygılıydı,  bu  savaş  böyle  ne  ka­
dar  bir  süre  sürüp  gidecekti?  B �lki  de  savaşın  'SOnunda 
1 58 

sağlam  hiç  bir  kannca  kalmay
ac
aktı.

Ne  yapmalıydı 
bu  korkunç  kınının  önüne  geçmek  için? 
Genç  kırmızı  sakallardan  bir

borazan  istedi,  üste 
çok  borazan  vardı,  en  büyüğünü  getirip  demirciye  ver­
diler.  Demirci  başladı  konuşmağa,  bağırmağa,  söğme-
ğe,  ama  duyan,  dinleyen 
kim? 

Topal  demircinin  içinden  kan  gidiyordu.  Bunca 
emek  verip  kırmızı  sakal  eylediği  karınca  uluslannın  tek 
umutlan  karıncalar,  birkaç  sarıcanın  iğvasına  kapılıp 
biribirlerini  öldürüyorlardı  işte.  Hem  de  göz  göre  göre. 
Bundan  sonra  bu  kırmızı  sakallılar  tükenince  artık  kı­
yamete kadar karıncalar fillere tutsak  kalacaklardı.  Baş­
buğun  yüzüne  yaş  dolu  gözlerle  baktı.  B

bu
ğ

tepeden 
tımağa  kıvanca  kesmiŞti.  Topa!  demirci  ona  kederini 
b�lli  etmerneğe  çalıştı.  Azıcık  da  güldü : 
<da  daha  çok  kırmızı  saka!  var,  değil  mi?  Sizde  de  çok 
var,  öyle  mi?» 


((Vardılar  ama,»  dedi  başbuğ,  <böyle, 
her 
ne  sebeptense  biribirierine  düşüp  böyle  birbirlerini  öl­
dürdüler.  Bir  tek,  bir  tek  kırmızı  sakal  kalmadı  benim 
görkemli  ülkemde.ıı 
((Varsın  bunlar  biribirlerini  öldürsünler,  daha  iyi. 
ahmak,  sersem  karıncalardı  bunlar  zaten.  Ölmeleri  ka­
nnca 
ulusları  için  daha 
iyi 
olacak,  ulusların  böyle  akıl­
sız  kırmızı  karıncalan  olacaksa  hiç  olmasın  daha  iyi. 
Bizde daha çok kırmızı saka! var, üstelik onlar akıllı da ... ıı 
11Nerdeler?»  diye  sordu  hemen  başbuğ.  Aaah,  onla­
' rm  da  yerini  bir  öğ
r
enebilsey
t


. . .   Şu  dünyada,  başbuğ 
sağiken,  bir  tek  kırmızı  karınca  bile  kalmamalıydı. 
«Çini  maçinde,»  dedi  topal 

demireL  <ıSarı  benizli 
karıncalar  ülkesinde.» 
«Sarı  benizillerin  de  sakalları  kırmızı  mı  olurmuş?ıı 
<ı sb 

katlılan  böyle  ahmak  değil,  onlar  böyle  biribirlerini  öl­
dürmüyorlar.ıı 
Görürsünüz,  dedi  içinden  başbuğ,  hele  ben  bu

de­
neylerden geçmiş sancalanını bir göndereyim senin  Çini 
maçinine,  gör  sen  o  zaman 
·
gümbürtüyü

oradakileri  de 
buradakilerden  beter  etmez  miyiz ! 
Alanı  kalın  bir  toz  tabakası  örttü,  alandan  akan 
kanlar  çığılayarak  yamacı  aşağı  iniyor,  dereye  doluyor­
du.  Bu  kadar  yükseklikten  bile,  kesilmiş  uçan  kol,  ba­
cak,  gövde,  baştan  başa  hiç  bir  şey  göremiyordu  topal 
demireL  Bağırdı  çağırdı,  çabası  hiç bir işe  yaramayınca, 
topal demirci  elindeki  borazanı  fırlattı sava.ş  alanına  at­
tı.  Umarsızlık  öldürüyordu  onu. 
Derken  uzaklardan  gökgürlemesi  gibi  bir  kahkaha 
patladı.  Kahkaha  dağlan  salladı,  kayalan  titretti. 
ıcFiller  sultanı,  filler  sultanı,ıı  diye  kendini  bir daha 
ele  verdi  başbuğ.  ııFiller  sultanı  kırmızılann  bu  haline 
gülüyor.)) 
((Ne  biliyor  ki  filler  sultanı  buradaki  halimizi?ıı 
Coşkunluklıa  kendini  ele  veren  başbuğ  hemen  bir 
yalan  kıvırdı. 
ıcFiller  sultanının  gözü  kırk  günlük  yerdeki  kara 
taşın  üstündeki  kara  kanncayı,  yedi  dağ  ardında  da 
olsa  görür.  Beni  öldürüyordu  az  daha,  kaçtım da Rafda­
ğının  karl.ırma  attım
· 
kendimi.  Fillerin  yüce,  kayalık 
dağbtra,  hele  dağların  soğuk  karlarına  hiç  yüzleri 
y
ok­
tur.)) 
Bir  kaİ1kaha,  bir  kahkaba  daha  patladı.  Kahkaha­
lar  yeri  göğü  sarsarak  ardı  ardına  durmadan  top  gülle-
leri  gibi  patliyordu. 

Tam  bu  sırada  bir  tansık  gerçekleşti.  İnanılmaz  bir 
şey  oldu,  alanda  anında  birden  kirp  diye  ses  sada  kesil­
di.  En  küçük  bir  vızıltı  bile  duyulmuyordu  oradan.  To­
pal  demirel  kulak 
verdi 
dinledi,  sonra  da hüzünlü: 
160 

cıNe  oldu  bunlara,  alanda  çıt  çıkmıyor,  ne  oldu  ki 
kınnızı  sakalla
nma
?»  diye

sordu. 
«Hepsi  hepsi  öldü,»  dedi  başbuğ. 
· 
••Hepsi  biribirleri­
ni 
öldürdüler.  Bir  tek  kırmızı  sakalımız  bile  kalmadı. 
Vah  vah;  vaaah h>  Avazı  çıktığı  kadar  ağlamağa  başla­
dı.  cıVah  ki  vaaah . . .  ı> 
Topal  kannca  vakurdu,  gözlerinden  bir  damla  yaş 
akmıyordu,  orada  öyle  dikilmiş  kaskatı  kesilmiş  kalmış-
tı. 


Filler  sultanıinn  kahkahalan daha da gürleşerek  ge­
liyordu.  Alanın  üstündeki  toz  da  yavaş  yavaş  yere  ini­
yor,  ortalık  açılıyordu.  Topal  karıncaysa  gözlerini  ala­
na 
dikmiş

oradan  ayırınıyordu.  Eli  yüreğinin  üstündey­
di. 
Tozlar  indi,  ortalık  açıldı  ve  birden  de,  tam  o  anda 
da  filler  sultanının  kahkahası  keskin,  ezici,  öldürücü, 
sons'Qz  hışımda  bir öfkeye  döndü.  Ve  topal demirel  uzun
· 
bir  sevinç  çığlığı  attı: 
· 
cıKarıncalanmın  çoğu  ölmemiş! 
ıı 
diye  bağırdı.  «Çok 
şükür,  çok  şükür,  çok  şükür ! )) 
Manzarayı  ve  alanda  karıncalann  kıvıl  kıvıl  kay­
naştığını  gören  başbuğ  kederinden  karaçalıdan  düşüp 
ölüyordu  az  daha. 
Topal  demirel  karaçalının üstünden  indi,  alana  var­
dı.  Alanda  ölüler,  yaralılar  biribirlerinin  üstüne  yığıl­
mı§tılar. 
«Buna  da,  buna  da  şükür,ıı  dedi topal  demirel.  «Ben 
hiç  bir  kırmızı  sakal  kalmadı  sanmıştım.ıı 
Ortada  da,  filler  sultanının  kahkahasından  şaşkın­
lığa  uğrayıp  savaşı  bırakmış  kanncalar  daha  durmadan 
sövüşüyodardı. 
Topal  demirel  bir  çöpün  üstüne  çıktı: 
cı 
Yeter
· 
artık,»  dedi.  «Kendinize  gelin.  Bakın  filler 
sultanı  sizin  bu  halinize  nasıl  gülüyor.)) 
FS/ll 
161 

Daha  �irçok  söz  söyledi  topa!  demirel.  Ona  hiç  bir 
kannca  karşılık  veremedi.  Kırmızı  sakaUar süklüm pük­
lüm  körelerine  döndüler.  Döndüler  ama . . .  
Başbuğ,  topal  kanncanın  tam  arkasındaydı,  o  ko­
nuşurken: 
((Bak  arkadaş,ıı  dedi.  ((Sen 


Download 60.22 Kb.

Do'stlaringiz bilan baham:
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13




Ma'lumotlar bazasi mualliflik huquqi bilan himoyalangan ©fayllar.org 2020
ma'muriyatiga murojaat qiling