Filler Sultani


Download 60.22 Kb.
Pdf ko'rish
bet7/13
Sana29.11.2017
Hajmi60.22 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   13
<<01  sebepten . . .  
)) 
erOl 
sebepten,ıı  diye  başladı  hep  bir  ağızdan  yetmi§ 
bin  tür  ses. 
-
<rıncalardır.» 
«Kanncalardır ı »  
<fil, 
fi1  karınca,  karın-
ca  fil,  filkar 
. . .  
filkar 
. . .  
karfil. . .   filkar,  karfil . . . ıı 
· 
Hep  bir  ağızdan: 
«Filkar,  karfil . . .   kar . . .   fil . . .   fil . .  .  fil . . .   kar . . .  )) 
Durmadan

yineliyordu  bunu  kalabalık. 
Kanncalar  da  bu  işten  sonsuz  kıvanç  duyuyorlar, 
artık  kendilerini  birer  koskocaman  fil  olmuş

görüyor­
lardı.  Bu  yolda  en  karamsar  kannca  bile,  hiç  olmazsa 
yarın  gün  doğarken  bir  büyülü  elin  kendisini  bir  kosko­
caman 
fil 
yapacağını  düşlüyordu.  Yukardaki  hüdhüdler, 
kartallar,  akbabalar,  serçeler,  ispinozlar,  sakalar,  kuy­
ruk  sallayanlar  şimdiden  birer  uçan  fil  olmuşlardı.  Şu 
dan 
dünyada  fil  olmayı  kim  istemez  ki,  değil  mi? 
Filler  sultanı  çok  güzel  konuşmuş,  bütün  yaratıkla­
rın, 
hele  kanncaların  gönüllerini  kazanmıştı.  Şimdi  ar­
tık  karıncalara  o  isteğini  gerçekleştirmelerini  buyurabi­

lirdi.  Tok,  buyurucu  bir  sesle: 
ccSizden  bir  dileğim  daha  var,  ey  filkar  ulusu . . .   Bu 
dileğimi  yerine  getirmenizi  buyuruyorum.  Bu buyruğum 
yerine  getirilmezse,  bizim  bu  mutlu  ülkemiz  ayakta  ka-
84 

lamaz,  mutl�luğumuz  uzun 

süremez,  tilkar  kardeşle­
rim.» 
Karıncalar  hep  bir  ağızdan  karşılık  verdiler: 
uSenin  her  buyruğun  başımız  üstüne . . .  » 
öteki  yara:tıklar  da  hep  bir  ağızdan  karşılık  verdi­
ler,  yani  top  patbir  gibi  gümlediler: 
uSenin  her  buyruğun  bizim  başımız  üstünedir.  Sen 
sultanımızın . . .   Dünyadaki  her  yaratık  sonunda  bir  fil 
· 
olacaktır.  Biz  burada  buna  inandık,  iman  ettik.» 
"Sayın  yaratıklar,  sizler  susun  bakalım,  bu  bizim  iç 
sorunumuzdur.  Yalnız  kanncaları  ilgilendirir.  Ol  seoep­
ten  sizler  susmalısınız,  sa�  öteki  filkar  kardeşlerimiz.>, 
Kanncalar: 
-
«Söyle  buyruğunu,  sulta
nımız
.  Söyle 
ki, 
buyurursan 
eğer  bu  dünyayı  alıp  güneşin  oraya  götürelim.  İstersen, 
sultanımız,  ayı alip buraya  getirelim.  Yıldızdan sana taht 
yapalım.» 
<ıOlmaz  olmaz  öyle  şey,  siz  sağolun,  kannca  kar­
deşlerim.  Benim  isteğim 

kadar  önemli  değil.  Bakın, 
dinleyin  beni,  bu  mutlu  günde  benim  canımı  sıkan  kü­
çük  bir  şey  var.» 
«Nedir o,  söyle de hemen . . .  »  Kanncalar coşmuş,  yer­
Jerinde  du
ramı
yorla.rdı. 
«0  da  şudur  ki�  bir 
kırmızı 
sakallı  karmca  vardı, 
benim  düşmanım,  biltekmil  yaratıkların  düşmanı,  in­
san  gibi  bir  şeydi 

. . .   !şte 
oen 
bugün  sizden  bu  kırmızı 
sakallı  kanncanın  dirisini,  ya  da  ölüsünü  istiyorum.  Bu 
kırmızı  .,sakallı  kannca  beni  işte  şu  hüdhüd  kardeşimi­
zin  sırtında  aşağıladı,  sonra  da 

kanattan  aşağı  atlayıp 
kaçtı.  O  -günden  beri  ben  bu  kı
rmızı 
sakallının  dirisini 
ya  da  ölüsünü
· 
istiyorum. 
Bu  kırmızı 
sakallı  karınca  bir 
ulu  demirciymiş.  Soyu  vanmuş  da  tı;ı.aa  insanlar . kıralı 
Davuda  dayanırmış.  Demek 
ki 
demirel  kırmızı  sakalın 
s
oyu
· 
insandan  gelirıpiş.  Anladınız  mı,  ne  kadar  tehlike-
85 

li? ..  Bu  kırmızı  sakalın  soyu  insandan  getirmiş !  Ondan 
başka.  da bu  Özgürlük  düşmanı  kırmızı  sakallılardan  çok 
varmış  bu  dünyada.  Bunlar  özgürlük,  din,  eşitlik  düş­
manı  kanncalarmış.  Bunlar  kannca,  bunlar  fil  düşma­
hıymışlar.  Bunlar  şu  yeryüzündeki  tekmil  yaratığa  düş­
manmişlar.  Bunlar üstüne çok çok bilgi  aldım.  Bunlar ka­
pılara  şapka  da  asarlarmış.  Bunlar  ırz  düşmanı  imişler. 
Bunlar  ırk,  soy,  kan,  gelenek  gÖrenek,  tarih  tanımazlar­
mış.  İyi  dinleyin  beni,  bu  kırmızı  saka!  kanncalarm  so- · 
yu  insandan  gelirmiş.  Uzun  söze  ne  gerek,  onlann  hep­
sini  öldürmek  için,  onlann  insan  soyundan  gelmeleri 
yetmez  mi?  Bu  insandan  gelen  kırmızı  sakallar,  hiç  bir 
şey  yapmazlarsa  bile,  bir  muzurluk  Snn  arasına,  kanncaların  arasına,  bütün yaratıklara,  ka­
nncalara,  filler

biribirlerini  kırdınrlar.  İnsan  muzur­
luğunu  evreniriıize  yayarlar.  Onlar  ortadan  kalkarsa 
dünyamız  durulur.  O  kırmızı  sakaHar  ortadan  kalkınca 
da  kurtla  kuzu  yayılır.  O  kırmızı  sakaUar  ortadan  kal­
kınca 
-
hiç  bir yaratık öteki yaratığı  yemez.  İşte  ben  şıtn­
di,  önce  kanncalardan,  sonra  öteki  yaratıklardan, 
kuş­
lardan,  anlardan  tekrn.ll  kırmızı  sakallılarm  dirilerini, 
ya  da  ölülerini  isterim.  Herkes  bir  kırmızı  sakallıyı;  ya 
ölüsünü  ya  dirisini  getirecek  şu  alana  atacak . . .   O  de-
­
mirel kırmızı sakallıyı,  o Ôeni aşağılayan,  o beni  aşağıla­
yaraktan  tekmil  yaratığı  aşağılayan  kanncayı  bulup  ge­
tirene  de  sarayımda  bir  oda  vereceğim.  Ölünceye  kadar 
bu  odada  yaşayacak  o  yaratık  ve  çiçek  özü  balıyla  bes­
lenecek . . .   Çoluk  çocuğu  ve  de  kıyamete  kadar  bütün
· 
onun  soyundan  gelenler  çiçek  özü  balıyla  beslenecek­
ler 
. . .  n 
Sultan  sözünü
· 
bitirir bitirrnez tekmil yaratıklar,  ıca.. 
nncalar, kuşlar dünyaya dağılıp kırmızı sakallı  a
vına 
gi­
riştiler.  Az  bir  sürede  filler  sulta
nının 
gösterdiği  alan 
kırmızı  sakallılarm  öluleri  dirileriyle  doldu. 
86 

Sultan  bu  kadar  çok  kı
rmızı 
sakalı,  ölü,  yaralı,  diri, 
bir  arada  görünce  sevindi,  fillerine  buyurdu: 
«Alana  marş !  Hemen  şimdi  şu  kırmızı  sakallılal1D 
üstüne  çıkın  ölülerini  de, dirilerini  de  ezip  toz  edin . . .  
»

·
Filler  işe  girişip  kısa  bir  sürede  kırmızı  sakallılann 
işlerini  bitirip  toz  ettiler.  Alana  yığılmış  kırmızı  saka11a­
nn  hepsi  kayalığın  düzüne  yapışmışlar,  bir  varmış  bir 
yokmuş  olmuşlardı. 
Kırmızı  sakaHar  toz  olduktan  sonra,  düzlüğe  bakan 
sultan bir an düşündü, hemen  o �nda da aklına  geldi,  te­
laşlandı: 
«Ya  demirel  kırmızı  sakal,  ya  demirel  kırmızı  sa-
kal?» 
Kalabalıktan  çıt  çıkmadı: 
«Ya  demirel?» 
Hiç  bir  yaratıktan  en  küçük  ses  Çıkmıyordu. 
«Demirel?>> 
� 
· 
Hüdhüdler  başı  geldi  sultanın  başı  yöresinde  üç 
kere  döndü.  Başın  yöresine  üç  turuncu  halka  çizdi. 
«Konuşamazlar  sultanım.  Demirel  onlan  büyüle­
miş.» 
«Ya benl  de  büyüierse?n  diye  korktu  sultan.  «Büyü'­
ler  de  sarayımı,  tahtımı  eliniden  alırsa?» 
«Kanncalar.  Jillerl  büyüleyemezl�r.  sultanım.» 

«Ama  onun  soyu  insan,>>  dedi  sultan,  daha  da  ür­
kerek,  korkusundan  dill  damağı  kurumuş.  <<0  insan . . .  » 
mukepez  onun  külağının  içine  girdi,  bir  şeyler  söy­
ledi,  sultan da onun  bu  gizli  sözlerine güldü  güldü�  Eliy-
· 
le koca
man
,  apak  göbeğini  bastırarak  güldü. 
<deşlerimiz  kalsınlar.  Onlara  büyük 
toy, 
şölen  var.  Hay­

daaa,  sazbir  çalınsm  cümbüşe  başlansm.» 
Birden  dağlar  ovalar  büYülü  tuhaf  seslerle 
öt.meğe 
bqladı. 
87 

eelşte  bu  güzel,»  dedi  filler  sultaru.  «Çiçek  özü,  bal, 
böcek  ölüsü  dolu  üç  ambann  kapılanın  açın,»  diye  buy­
ruk  bağırdı  sonra  da.  ccAtala
nını
z  kanncalar  bugün  do­
yasıya  kannlarını  doyursunlar.  ÜÇ  ambar  onlar  için  az 
bile.» 
Karıncalar  birden  çoktandır  aç  olduklannı  anımsa­
dılar,  arnbariara  koştular.  Toplayıcı  karıncalar  ne  ka­
dar  da  çok  çiçek  özü,  bal,  buğday  özü,  böcek  ölüsü  top­
lamışiardı! 
Kanncalar  arnbariara  dalıp  üç  gün  üç- gece  yedi­
ler bir iyice  doydular.  Uzun  bir  süreden beri bölyesine 
bol 
yiyecek  yememişlerdi.  Sultana  minnettar  kalıp: 
cıBu  dünyada  bu  sultan  kadar  hayır  sever,  karınca 
sever  bir  sultan,  bir  tann  yok,>>  dedi-ler.  •Üstelik  de  üç 
kuşak  ötesi

karınca  bu  ta
nnru
n,>>  dediler.  «Allah  bela­
sını  versin  o  kırmızı  sakallı  topal  demircinin,»  dediler. 
cıBakın  karıncalardan  da  ne  iri,  dünya  kadar  büyük  ne 

sultanlar,  ne  sultan-tanrılar  çıkıyor,>>  dediler,  öğündü-
ler. 
· 
Bütün  ülkelerdeki  kanncalar  yarattıklan 
bu 
saray­
dan,  tahttan,  tann-suıtanın  onlara  söyledikleri  sözler­
den,  bir  gün  nasıl  olsa  fil  olacaklan  umudunun  verdiği 
sevinçten  esrikleşmişler,  kendilerine. 
.
gelemiyorlardı

Kanncaların  bu  esrik  durumlan  tam  üç  ay 
sürdü
-

Tam  üç  ay  kanncalar  sevinçlerinden  toprağa 
basma-
dılar. 
· 
88 

Karıncaların,  filler  su.ltanıruı  saray  yapıp 
taht  işlerken  kendilerini  unutup  kışlık  yiyecek 
biriktirememeleri, 
aç 
yoksul  kalmal(Lrıdır. 
Yorgun  kanncalar  kıvanç  içinde  ülkelerine  döndu­
ler.  Sevinçten  dolup  taşıyorlardı.  Nasıl  sevinmesinler 
ki, 
düny
anın 
en  güzel,  en büyük  sarayını  onlar.dünyanın  en 
haşmetli  sultanına  yapmışlardı.  Ya  mavi.  elinas  taht, 
milyarlarca  kannca  bu elması  zerre  zerre dünyanın orta­
sından  taşı
y
arak  yeryüzünde  birleştimiişlerdi.  Bu  taht 
yalbırdadıkça  tekmil  yeryüzü
· 
mavi,  tatlı  bir  ışığa  batı­
yordu.  Koca  bir  sultana  mutluluk,  kıvanç  bağışlamış­
lardı. 
Sonra  ne  demişti  sultan?  ((Her  kannca  bir  fildir. 
Şu  koskocaman  fillerin  atalan  da,  benim  atam  da,  be­
ni.m  özüm  de  hep  kanncadır.  Bir  tek  kannca  bir  dün­
yaya  bedeldir.  Her  kannca  da  çalışarak  bir  fil  olabilir. 
Daha  çok  çalışırsa  bir  kannca,  çalışması  oranında  bir 
f11  de,  beş  fil  de  olabilir.  Biz  filler  kanncayken  nasıl 
· 
fil  olduk?  Söyleyin  söyleyin,  şu  filler  kanncayken 
na� 
sıl  bu  hale  geldiler,  nasıl  gelecekler,  sultanıarına  saray, 
taht  yaparaktan,  sultanıanna  yeryüzünün  bütün  bal 
özlerini,  çiçek  özlerin!,  Çekirdek  özlerini  toplayaraktan 
geldiler.  Böyle  giderse,  sultanıanna  bağlılıklan  böyle  sü-
89 

rerse,  karıncalar  fil  de�il,  daha  üstün  yaratıklar
· 
ola­
bilirler 
.• . » 
demişti. 
Kanncalar  daha  şimdiden  kendilerini  fil  samyor­
lardı.  Fil  sayıp  birer  fil  heybetinde ·şişine
"r
ek  dolaşıyor-
• 
!ardı  ülkelerini,  kentlerini.  Artık  her  kanncada  bir  fil 
afuru  tafuru  bir  fil  kuruntusu  vardı.  Hele  sarıca  kann­
calar  kendilerini  bir iyice  fil  sayıyorlardı.  «Biz  fillerin 
öz 
atasıyız,>>  diyorlardı  da  hiç  başka  bir  şey  demiyorlardı. 
Bıyıkl.arı�ı  hortum  gibi  uzatıyorlar,  hüdhüdlerin  sırtına 
binip  suıtana  karıncalar  ülkesinde  olup  bitenleri  ulaş­
tırıyorlardı.  Sultan  da  gelen  haberlerden  sonsuz  kıvanç 
duyuyordu. 
«Her 
_
karınca  şu  anda  kendisini  bir  fil  samyor.» 
«Ne  iyi,  sansınlar.  Benim  istedi�m  de  buydu.  Ka-
rıncalıkJarını  unutsunlar  da  ne  sayariarsa  saysınlar.)) 
«Kanncalar  fil  gibi  yürüme�e  başladılar.)) 
«Bu  daha  güzel.  Benim  istedi�im  de  buydu.>, 

(cFil  gibi  koı:ıuşma�a  u�raşıyorlar.» 
(eBu  en  güzeli . . .   Yardım  edin,  elinizden  gelen  her 
yardımı  yapın,  o  anlaşılmaz  kannca  dilini  unutup  fil­
ceyi  ö�rensinler.  Daha,  daha  çok  yardım  edin.)) 
Bundan  başka  haberler  d�  gelme�e  başladı  kannca 
ülkelerinden,  kentıerinden.  Bu  gelen  yeni  haberler  eni­
konu  midesini  bulandınyordu  sultanın.  Kanncalar  fil­
Ukte çok  ileri  gidiyorlardı.  Bu  böyle  sürüp  gidecek  olur­
sa, 
ettikleri  hayır  ürküttükleri  kurba�aya  c:ıe�meyecek· 
ti. 
yeme�e  başladılar.» 
Filler  sultanı  çok  telaşlandı: 
«D�  mu?  Nasıl  olur,  kanncalar  filler  gibi  nasıl 
yerler?  Nerden  çıkardılar  bunu?» 
«Biz 
fil 
de�il miyiz, diyorlar,  ellerine ne 
geçerse 
ha· 
şır  huşur  yiyorlar;» 
90 

«Bu  olamaz,»  diye  ba�rdı  filler  sultanı.  Sesinden 
dağlar  ovalar,  ormanlar  inledi.  Bunu  duyan  kanncalar, 
«bir  gün  bir  de  sultanımız  gibi  ba�racak,  dağları,  de­
nizleri;  ormanlan,  ovalan  inleteceğiz,  biz  fil  değil  mi­
yiZ,»  deqiler. 
Sultan,  bağırmasını  büyüiterek  sürdürüyordu: 
ccİ.şte  buna  izin  veremem.  Kanncalar  fil  gibi  yiye­
mezler,  çatlar  ölürler.  Aman  ha,  hemen  önüne  geçin  bu­
nun.  Hüdhüdler  başı  hemen,  hemen  şimdi  kannca  ül
-

keterine  uç,  kannca  kullarıma  söyle,  onlara  fil  gibi  ye­
meyi  yasak  ettim.  Sonra  onlar  da  filler  gibi  yerlerse, 
yiye  yiye  çatlar  ölürler. 

zaman  işte,  ben  bu  dünyada 
kannca  kullanın  ve  hem  de  atalanm  olmadan  nasıl  ya­
şanm?  Kanncalar  tildir,  amenna  fildir  ya,  fiiler  kadar, 
filler  gibi  yememek  koşuluyla . . .   Amanın  ha,  hüdhüd­
ler  başı,  en  büyük  tehlikeyle  karşı  karşıyayız.  Söyle  ka­
nnca  kullanma,  eğer  kanncalar  flller  gibi  yiyecek  olur­
larsa,  bu  dünyadaki  tekmil  yiyecekler  bir  anda  biter. 
Dünyada  yiyecek  diye  hiç  bir  şey  kalmaz.  Eğer  kann­
calar  filler  gibi,  filler  kadar  yiyecek  olurlarsa  dünyada 
bir  anda  öyle  bir  kıtlık  olur  ki  gökteki  kuş  yerdeki  sü­
rüngen,  cümle  yaratıklar  açianndan  ölürler.  Kannca­
lar  üç  gün,  çok  değil  üç  gün  filler  gibi1  filler  kadar  ye­
sinler  bu  dünyada  ağza  atılacak  bir  damla  yiyecek  bile 
kalmaz,  bütün  yaratıklar  açlıktan  kınlıp  dünyanın  so­
nu gelir. Bu sözl�rimi  olduğu  gibi kannca  kullanma  net, 
oıilann  fil 
· 
gibi  yemelerini  kesinlikle  yasakladım.  Bu 
buyruğum  kesindir, 
kim 
dinlemezse  buyruğum.u,  fllle­
rin 
ayaklan  altında  o  kişi  ezilecektlr.» 
Ultıkepez  hemen  kannca  ülkelerine  uçtu,  sultanın 
· 
buyruğunu  bütün  kentlere  ayn  ayn  borazanla  bildirdi. 
Karıncalar  bu  buyruğa 
ses 
çıkarmadılar  ya,  bu  ne  bl-

çim 
flllik,, diye  diil}ünmekten 
de 
kendilerini 
alamadı-
91 

lar.  «Mademki  filler  bizden  çıkmış,  bizler  de  tiller  gibi 
yeriz  ve  hem  de  yemeliyiz,»  dediler. 
<tanı  ulukepeze. 
«Hiç  bir  söze  varmadılar,»  diye  karşılık  verdi  hüd­
hüdler  başı.  ııSalt  homurdandılar.  Ben  buraya  doğru 
kannca  kentlerinin  üstünden  uçarken  aşa�da  kentler­
den  durmadan  homurtular  geldi�  duydum.  Kannca 
kentleri  homurtudan  u�ul  uğul  u�lduyordu.» 
-

Sultan  güldü: 
"Homurdanmasınlar 
da  ne  yapsınlar.  Daha  hiç  bir 
yiyecekleri  olmadığının  farkına  varmış  değiller.  Bu  yıl 
fil  gibi  de�il  de,  karınca  kadar  bile  yemek  yiyemiyecek­
lerinin  farkında  de�Hler.  Kendilerine  hiç  yiyecek  topla­
yamadıklannın  farkında  de�ller.  Bir  de  !il  gibi  yemeğe 
kalkıyorlar  ahmaklar.  Farlana  varineadir 
ki  ambarlan 
bomboş,  sen  o  zaman  seyreyle  gümbürtüyü  ·karınca  ül­
kelerinde . . .   Şimdilik  bırak 
da 
homurdansınlar.» 
Bir  süre  sonra  hüdhüdler,  sanca  kanncalar  bir  tu­
haf  bir  haberle  gene  geldiler 
kannca 
ülkelerinden: 
«Kanncalar  biz  fil  değil  miyiz,  diye  bağınyorlar, 
biz  de  filler  gibi  bal  özü,  çiçek  özü,  çekirdek  özü  yiye-
ceğiz,  diyorlar,»  dediler. 
· 
Bu  kanncalar  iyice  iyice  �ımartblar,  kendilerini  bi­
rer gerçek  fil  sayınağa  başladılar. 
Sultan 
böyle  düşünür­
ken,  geniş  uzun  kahkahalarla  giilı:neden  de  edemiyor­
du.  Kendi  de  kanncalarm 
fiWtinde 
çok  ileri  gitmemiş 
miydi?  Kanncalar  da 
am
ma  da  hazırlarmış 
fi1 
olmağal 
Vay  anasını,  can  atıyorlarmış 
da 
filliğe, 
kimsenin 
habe­
ri 
olmuyormuşl  Kannca 
kısmı  kapalı 
kutu. 
Ulukepeze,  sanca  ke.nncalara: 
((Bu  buyruğu mu 

da  tez  ula.ştı.r.m 
kulları­
ma, 
zinhaaar  bal  özüne,  çiçek 
özüne 
ağızlarını  sürmesinler.,  zinhaaarl 
yasakladım 
92 

bu 
_
yiyecekler!  onlara.  Bu
· 
yiyecekler  bu  kadar  küçük 
fillerin  yiyecekleri  değildir.  Karıncalar  sözü  geçen  yiye­
cekleri  eğer  yiyecek  olurlarsa  ağılanıp  ölürler.  Fillerin 
yaptıklan  her  şeyi  yapsınlar  da  kannca  kullanın,  onlar 
gibi  zinh
aaaa
r  yemesinler.  Ya  çatlar  ölürler,  ya  ağıla­
nırlat . . .   Aman 
ha  aman 
bu  sözlerimi  de  çabuk  ulaştı­
rm 
kullanma.» 
Hüdhüdlerle  onlann  kanatlanndaki  sanca  kannca­
lar  uçtular,  kannca  ülkelerine  vardılar.  Sult
anın 
buyru­
ğunu  borazanlarla  kannca  vatandaşiara  bir  daha  du­
yurdular. 
uNe  oldu?»  diye  sordu  sultan.  «Ne  dedi  kannca  kul­
lanm?ıı 
«Bu  sözleri  duyunca  hep  bjrden  gülme�e  başladı­
lar.  Biz  filiz,  biz  filiz,  diye  de  hep  bir  ağızdan,  durup 
dinl
enm
eden,  kesip  kısmadan  çağırmağa  başladılar. ; .  
Biz  buraya  gelirken,  arka.mızdari  daha  sesleri  geliyor­
du.» 
«Gü�ünler,»  dedi  sultan.  «Biz  filiz,  diye  d
urma
dan 
gülerek  söylesinler.  Dünyadaki  on  yıllık  bal  özü,  çiçek, 
çekirdek  özünü  toplayıp  benim  amba
nma 
yığdıklannı 
da  unutmuşlar . . .   Hele  gülsünler,  yakında  farkına  vara­
caklardır 
ki 
. . .  » 
Birkaç  gün  sonra  hüdhüdler  ve  sanca  kanncalar 
öyle  bir  haberle  geldiler  ki,  filler  sultanının  şaşkınlık­
tan  o  yelken  kulaklan  havaya  bir  dikildi 
ki 
kolay  kolay 
bir  daha  inmeyecek  biçimde. 
«Bu  olamaz ı  İşte  bu  ol
amaz
,»  diye  filler  sultanı  ye­
rinde du
ramı
yor,  deli  gibi kendi  yöresinde  dönerek  hop­
luyordu.  «Söyle  söyle,  bir  daha  söyle,»  diye  buyruk  üs­
tüne  buyruk  veriyordu  hüdhüdler  başına.  tnukepez  de, 
turuncu  kepezl,  kanatıan,  ayaklan  biribirine  karışarak 
anlatıyordu: 
«Vardım  gittim  Ülkelerine.  Gittim  ki  ne  göreyim?

93 

Ülkede,  kentlerde  hiç  kimse  kalmamış.  Hasta  bir  kann­
eaya  sordum,  nerede  kanncalar  hey  arkadaş,  dedim,  ka­
nncalar  bir  iyice  fil  olup,  ormana  gittiler,  dedi.  Derken 
hemen  oradan  ormanıara  uçtum.  Vardım  ki,  ne  göre­
yim  suıtanım,  bütün  kanncalar  kıçlannı  havaya  dik• 
mişler,  a�açlara,  çalılara,  çöplere,  otlara  dayamışlar  kıç­
lanın  sürüp  duruyorlar,  tıpkı  filler  gibi.  Uçtum  orman­
larca,  günlerce  dünyayı  orman  orman,  çalılık  çalılık  do­
laştım,  her  yerde,  her  a�acın  dibinde,  her  çalının,  her 
kuru  çöpün  altında  bir  kannca 
· 
yuma�  kıçlanm  daya­
mışlar  sür  ha  sür  ediyorlar.  Her  gitti�im  yerde  soru­
yordum,  bu  ne  hal  arkadaşlar?  Biz  fil  olduk,  bir  iyice 
fil  gibi  fil  olduk  diye  yamtlıyorla.rdı  beni.  Ooooh,  fil  ol­
mak  da  ne  iyi,  ne  hoşmuş,  diye  kıçlannı  sürerek  mesto­
luyorlardı.  Şu  · anda  sultamm,  dünya  kanncalı�,  top­
tan,  işi  gücü  bırakmışlar,  dünyanın  tekmil  kanncalan 
yediden  yetmişe,  hasta 
sayn 
ormandalar,  kıçlannı  da­
yamışlar  a�açlara,  çöplere,  çalılara  sürtüp  duruyorlar. 
Durmadan, 
f1l 
olmak  ne  hoşmuş,  ne  hoşmuş,  diye  konu­
şuyorlar,  habire  sürtüp  duruyorlar.  Yemeyi  içmeyi,  ça­
lışmayı,  gezmeyi  tozmayı,  uykuyu  düne�i,  her  şeyi,  dün­
yalannı  unutmuşlar  kıçlanm  a�açlara,  bir  ancık  bile 
ara  vermeden  sürüp  duruyorlar.  Tıpkı  filler  gibi  hiç 
bir  iş  görmeme�e.  ellerini  ılıktan  s$�a  vurmama�a 
kararlılar.  Diyorlar  ki,  bundan  sonra  ölsek  bile,  bizi  kı­
yık  kıyık  kıysalar  bile,  kıçımızı  a�açla;rdan  ayıramayız. 
Ooooh,  fil  olmak  ne  hoşmuş,  ne  hoşmuşl  Sa�olsun  sul­
tan, 
o  bizi  !il  eyledi  de,  filli�mizi  bize  ö�retti  de  yaşa­
mın 
ne  olduğunu  gördük.  Yoksa  şu  dünyaya,  a�aca  kıç 
sürmeyi  bilmeden,  eşşek  gelip  bön  gidecekmişiz. 
Biz 
ölünc
·
eye  kadar  böyle,  işte  tam  böyle 
fil 
olarak  kalaca­
ğız 
ve  kıçımız  işte  böyle  a�açlarda  habire  kaşımp  du­
rac�ız.» 
Ulukepez,  gagası,  ayaklan,  kanatlan,  kepezi  biribi· 

rine  girmiş,  karınançorman  olmuş,  daha  neler  neler  an­
latmıyordu!  Anlattı  anlattı,  sonra  yoruldu,  dinginledi, 
suıtanın  gözlerinin  önüne,  ceviz  ağacının

dalına  kon­
du. 
Sultan: 
(şının  kıçı  açılmış,  kıçında  bir  tek  tüy  kalmamıştı. 
«Karıncalann  yerden  göğe  kadar  haklan  var,»  de­
di  ulukepez.  <kıçımı  durmadan  ağaca  sürüp  kaşıdım.  Kaşıdıkça  ho­
şarlandım,  hoşarlandıkça  kaşıdım,  işte  böyle  kıçımda 
bir  tek  tüy  kalmadı,  apayaz  oldu  kıçım  böyle,  ayna  gi­
bi.  öteki  bütün  hüdhüdleı- de,  kuşlar  da  bana
· 
öykün­
düler,  kıçlannı  ağaçlara  dayadılar,  kaşınmağa  başladı­
lar;  Şimdi  ağaçlann  üstbaşında  kuşlar,  aıty
anın
da  ka­
rıncalar 
· 
dumiadan  sürüştürüp  esrikleşiyor,  kendilerin­
den  geçiyorlar.» 
«Yasssaaaak ! »   diye  bir  fil  boyu  havaya  sıçrayarak 
bağırdı  filler  sultanı.  Ona  öykünen  ormanlardaki  kann­
calar,  hüdhüdler  de,  ııyaaassssaaaak,»  diye  hep  bir  ağız­
dan  sevinçle  bağırdılar.  «Bu  dünyanın  ölümüdür.  Bü­
tün  yaratıklar  buna  bir  alışırlarsa,  bu  yaratıklığın,  do­
ğanın,  evrenin  ölümü  olur,  yaaasssss
aaa.a
ak ! >)  bütün  or­
mandakiler  onun  sesine  öykündüler:  «Ölümü  olur,  ölü­
mü  olur,  yaaaasssssaaaak ! »  
Filler  sultanı  duyduğu  bu  inanılmaz  durum  karşı­
sında  çılgına  dönüp  soluk  soluğa: 
«Ey  hüdhüdler  başı,  ey  ulukepezler  ulusu  bir  ke­
re  sen,  bir  kere  sen  şu  kıçını  ağaçlara  sürmekten  ilk 
önce  sen  vazgeç.)) 
((Vazgeçemem  sultanım,  vazgeçemem,» 
diye  hüd­
hüdler başı kıçını  dayadığı  arkadaki  dala  durmadan sür­
tüştürerek  öttü.  «Vazgeçemem  suıt
anım
,  oooh,  vazgeçe­
mem�  İstersen  beni  hemen  şimdi  ayağının  altına  al  da 
95 

ez,  gene  de  vazgeçernem  suıtanıriı,  kıçımı  k�ımaktan . . .  
Oooh,  oooh,  oh  sultanım,  sana  şükrolsun,  fil  olmak  ne 
iyiymiş.  Dünya  varmış.  Fil  oldum  da,  'bunca  fil  oldum 
da,  kıçımı  ağaca  sürdüm  de,  dunnadan  kaşıdım  da  ya­
şamın 
tadına  vardım.  Ooooh  sultanım,  bundAn  önce  biz 
hiç  yaşamamışız.  Öldür  beni,  öldür  beni  sultanım  da 
şu  filliğimi  elimden  alma,  olur  mu?n  dedi  de  başka  bir 
şey  demedi. 
Sultan  dinginledi,  başını  elleri  arasına  aldı, 
has 
bahçeye  yürüdü,  başının  yöresinde  uçan  hüdhüdler  ba­
şına  da:  «Hele  sen  şimdi  git,  kıçına  bir  ağaç  bul  da  sü­

rüştür,  ben  bir  düşüneyim  fillik  durumunu,>>  dedi. 
«Sağol,  varol  sultanım,))  diye  hüdhüdler  başı  uçtu, 
hemen  en  yakın  çınar  ağacına  gitti,  onun  sert  kabuklu 
dalına  kıçını  dayadı,  mestolarak  sürtmeğe  başladı. 
Filler  sultanı  da  has  bahçeye  salt  kıçını  sürtmek 
için  diktirdiği  ulu  çınarıarın  altına  vardı,  kıçını  ulu  bir 
ağacın  sağlam  gövdesine  dayadı,  sürterek  düşünrneğe 
başladı. 
Uzun  bir  süre  düşündükten  sonra  ulukepezi  yanı­
na  çağırdı.  Bu  arada  hüdhüdler  başı  da  düşünmüştü. 
Filler  sultanı: 
ccÇok  düşündüm  arkadaş,»  dedi.  «Bir  sonuca  ulaşa­
madım.  Ben  sizlere,  karıncalara  filsiniz,  fil  olacaksınız 
dedim  ama,  filler  gibi 
"
yiyip  şişeceksiniz,  sonra 
da 
çatıa­
yacaksınız,  demedim.  Ben  sizlere, karıncalara  filsiniz,  ça­
lışırsanız  f1l  olacaksınız,  dedim  ya,  bal  özünü,  çiçek  özü'­
nü,  çekirdek  özünü  filler  gibi  yiyeceksiniz,  demedim. 
Ben  sizlere  ve  karıncalara  filsiniz,  dedim  ya,  kıç
ınızı 
filler  gibi  bir  yaşam  boyu  kaşıyacaksınız,  demedim.  Siz, 
hepiniz  fillikte  çok  ileri  gittiniz.  Bana  bu  işte,  bu  aşın 
fillik  işinde  yardım  et,  ulukepez  kardeş.  Sen  ki  insan­
lan  ve  bilcümle  yaratığı,  ölüleri  dirileri  tanırsm,  çok 
96 

deneylerden  geçmişsindir  yüzlerce  yıl,  bana  yardım  et, 
hiç  olmazsa  bu  kaşıma  işinde.ıı 
«Edemem,»  dedi  hüdhüdler  başı.  «B'u  tatlı  fil  hu­
yundan  hiç  bir  yaratığı  vazgeçiremem.  Bereket  ki  bu 
hoooş, 
tatlııı  fil 
· 
huyunu  öteki  yaratıklar  daha  duyma­
dılar.  Bir  duysalar,  dünyanın  altı  üstüne  gelir.» 
<ıAınan  duymasınlar ! ıı  diye  coşkuyla,  korkuyla  ba­
ğırdı  filler  sultanı.  Sonra  da  kesin  buyruğunu  verdi: 
((Yasakladım,ı)  dedi.  <Al buyruğumu  net senin  hüdhüdlere  ve karıncalara,  or­
manı,  çalılıklan  derhal  terketsinler,  hemen  bugün.  E�er 
terketmezlerse,  yann  sabah  bütün  ormanıara  yıldınm 
atıp  yakıp  kavuraca�ım  onlan. 
Hüdhüdler,  kaşımacı 
öteki  kuşlar,  hem  de kanncalar  bir  anda  kömür  olacak­
lardır.» 
ı.
. . .  
ıı 
<ıKarşı  mı  koyuyorsun?» 
<!<Öyleyse  hemen  uç_  ülkelere,  buyruğumu  söyle  on­
lara.  Yann 
·
sabaha  kadar  kıçlarını  a�açlardan  çektiler 
çektiler,  çekmedller  artık  gerisini  kendileri  bileler.ıı 
Ne  yapsın  hüdhüdler  başı,  yanında  birkaç  hüdhu­
düyle ormana  uçtu,  geldi  kanncalann  üstüne.  Kannca­
lar  yumak  yumak  yı�ılmışlar  a�açlann  altlarına,  göv­
delerine,  daUarına  habire  kıçlarını  sürüyorlardı.  Hüd­
hüdler  başı  uçarak  bütün  ormanı.  sonra  da  ormanlan 
dolaştı,  kannca  ülkelerinde  gördükleri  hep  buydu. 
Ormanın  üstünde,  tam  orta  yerinde  bir  �acın  en 
uç  dalına  kondu,  burada  kendini  bütün  kanncalar  gö­
rebilir..  sesini  duyabilirlerdi. 
«Eeeeey  kanncalar,»  diye  başladı  borazanıyla.  Se­
si  ta  uzaklardaki  ulu  da�larda  yankılandı. 
<duymadık  demeyin,  sultanımızın  buyruğudur.  O  sultan 
ki,  bilcümle  yaratı�a  baştır.  Aslanlara  kapJanlara,  kurt-
FS/07 
97 

· 
lara  çakallara,  gergedanlara,  yaban  eşeklerine,  yılanla­
ra,  timsahlara  baştır.  Size  sultanımızın,  o  görkemli,  o 
dünyalar  sultanının  buyruğunu  ulaştırmakla  onur  du­
yuyorum:  Bundan  önceleri  de  insanlar  ve  biltekmil  ya­
ratıklar  sultanı  Süleymanın  buyruğunu  kullarına 
·
ul
aş­
tırmakla  onurlanırdım.  Şimdi  beni  kulak  verip  de  din­
leyin,  eeey  yüce  fil  soylu  karıncalar.  Sultanımız  buyur­
du  ki,  kıçınızı,  öteki  yüce  fiÜere  öykünerek 
.
yıl  on  iki 
ay  ağaçlara  sürmeyeceksiniz,  bu  kesinlikle yasaktır.  Biz 
size  filsiniz,  fil  olacaksınız,  dedik ama, böyle o  küçücük 
kıçınızı  ağaçlara  süresiniz  durmadan,  durmadan,  deme­
dik.  Bu  bÖyle  giderse,  kıçınızı  sizler  ağaçlardan  çeke­
mezseniz.  kim,  kim  çalışacak  da  bize  bal  özü,  çiçek  özü 
toplayacak?  Siz  bu  fil  huyundan  vazgeçmezseniz,  ben 
de, . filler  de  siz  de  aç  kalacaksınız.  Ol  sebepten,  kıçla­
rını  ağaçlara  sürerek -uyumak  yalnız  asıl  fillere  malı­
sustur,  sonra  fil  olmuş  kannca  filler  için  değildir.  Eeeey 
karınca  fil  kullanın,  size  kesinlikle buyuruyorum  ki,  he­
men

şimdi;  şu  anda  bu  fif huyunuzu  bırakıp,  kıçları­
nızı  ağaçlardan  çekip  kentlerinize  gideceksiniz.  Sultan 
Löyle  buyurdu,  sultan  böyle  buyurdu, .duyduk  duyma­
dık  demeyin. 
n
· 
· 
O  kadar  mestti  ki  karıncalar,  hüdhüdler  başının 
bu  çağrısına  kimse  en  kuçük  bir  tepkide  bulunmuyör­
du.  Ona  dönüp  bakmıyorlardı  bile. 
((Sultan diyor ki,n  diye bas bas bağırıyordu hUdhüd­
ler  başı.  ((Yüce  sultanımız  diyor  ki,  onlar  fildirler  de­
dim  ama  kıçlarını  ağaçlara  sürecek  kadar  fil  olacaklar 
demedim.  Bal  özü,  çiçek  özü,  çekirdek  özü
· 
yiyecek  ka­
dar  fil  olacaklar  demedim.  Onlar  tildirler  ama,  boylan 
kadar  fildirler.ı> 
Orman  baştan  aşağı  uğuldadı: 
((Biz  filiiilz! 
ıı 
«Biz  filiiiiz! 
ıı 

c( Biz  filiiiiüz !  » 
((Siz  filsiniz  ama,  boyunuz  kadar,ıı  diye  bağırdı  b<.r 
razanıyla  ulukepez. 
<(Boyumuz,  boyumuz,  boyumuz  kadar.» 
cıBiz  filiz,  filler  gibi  filiZ.» 
uFiller  gibi  filiz.ıı 
ccFiller  gibi.ıı 
ccFilsiniz  filsiniz  ama. . .   Sultan
· 
kesinlikle  buyruk 
saldı  size.  Yarın  sabaha  kadar  kıçınızı  bu  ağaçlardan 
çekmezseniz,  sultan  da  sizin  üstünüze,  ormana,  dünya­
ya  yıldınmını  atacak,  o  da  sizi  kavuracak,  yakacak,  kül 
edecek.  Siz  hiç  yıldınm  ne  demektir,  biliyor  musunuz? 
Sultanımızın  buyruğu  kesindir.  Kıçlannızı  ağaçlardan 
çekeceksiniz. 
ıı 
c(Biz  filiiiz,ıı  diye  gene  uğuldadı  orman. 
Hüdhüdler  başı  bu  kez  sarıca  kanncı;ı.lara  seslen­
di.  Onlar  da: 
ciBiz  filÜiiz,ı)  diye  karşılık  verdiler.  Vay  anasını, 
dünya  değişmiş,  o  sümsük,  hayın,  kötü  sancalar  bile, 
biz  filiz  diye  dayatmağa  başlamışlardı. 

· 
Bu  sefer  dallardaki  hüdhüdlere  döndü,  hepsinin  de 
kıçı  kavlamış,  ayna  gibi,  bir  tuhaf,  durmadan  kıçlannı 
dallara  sürüyorlardı. 
ccSize  söylüyorum  sultanımızın  buyruğunu,  hüd­
hüdlerim.  Hiç  olmazsa  daha  siz  fil  olmadınız,  siz  de  be­
nim  gibi  daha  kuşsuİıuz,  değil  mi?ıı 
«Biz  filiiiiz! 
ıı 
diye  bütün  orman  baştan  sona,  uçsuz 
bucaksız  öttü.  ccBiz  filiiiz ! ıı 
· 
Ulukepez  daldan  dala  uçup  büiün kanncalarla,  hüd­
hüdlerle  konuştu.  Hiç  birisini  kandıramadı.  Hiç  birisini 
fil  olmadıklanna,  olamayacaklarına,  inandıramadı.  Na­
sıl  inandırsın,  kendi  de,  hüdhüd  kuşlannın  başı  uluke­
pez  de  fil  olduğuna,  hem  de  nakışlı,  güzel,  parlak,  renk 
renk,  cümbüşlü  bir  fil  olduğuna  inan;ıyordu.  En  küçük 
99 

bir  fırsatta  da  hemen  kıçınl  bir  dala  dayayıp  kaşınıyor­
du,  kaşınıyor  bağınyordu: 
ııSuıtanın 
-
buyruğunu  diniemiyor  musunuz?>� 
Kimse  ses  ve!miyordu.  Ne  bir  tek  karınca,  ne  bir 
tek  hüdhüd.  Bir  küçücük  sanca  bile  ona  karşılık  ver­
miyordu. 
«Yarın  sabah  yıldınm,  sultanın  yıldınmı . . .   Hiç  bir 
canlı  kalmayacak.  Tekmil  yaratıklann  kökü  kuruya­
cak.ıı 
Ormandan bir kaşıntı hışırtısından başka. hiç  bir ses 
gelmiyordu. 
Ulukepez  inatla,  kendini  de  inandırarak,  kuşlarla, 
kanncalarla durmadan  iki  gün  üç gün konuştu,  buyruk 
dedi,  yıldırim,  ateş,  su,  dedi, sultan tekmil  yaratığın  kö­
künü,  dedi,  hepinizi,  dedi,  öleceksiniz,  dedi.  Taşta  ses 
vardı,  karıncalarda,  kuşlarda  ses  yoktu. 
Sonra  birden,  derinden,  boğuk,  kalın  bir  uğuıtu  or­
manı  doldurdu: 
«Sultanlar  sultam  sultanımız  her  şeyimizi  elimiz
·
-
.. 
den  alır  da,  filliğimizi  elimizden  a.lamai.  Kaşınmamızı 
elimizden  alamaz.  Şu  darı  dünyada  bir  kere  fil  olduk, 
onu  da  sultana  şaha  vermeyeceğiz.  İşte  böyle  kıya.me­
te  kadar  götümüzü  kaşıyacağız.» 
Uğultuda.n  sonra  da  ormanı  bir  kaşınma  hışırtısı 
aldı. 
Hüdhüdler  başı  uçtu,  konuştu,  yalvardı  yakardı, 
korkuttu, artık bundan sonra kimsenin ağzından bir söz­
cük  bile  alamadı:  Yanındaki  hüdhüdlerle  birlikte  sulta­
na  geldi.  Sultan  onu  günlerdir,  kulağı  kirişte,  yemeden 
içmeden,  uyumadan  bekliyordu. 
«Ne  oldu?»  diye  sordu  hemen. 
«Hiç  bir  şey  olmadı,»  dedi  hüdhüdler başı.  «Hiç  bir 
şey.  Ben  böyle  bir  şey  görmedim.  Belki  dünya  kuruldu­
ğundan  beri  şu  yeryüzünün  üstünde  uçanm,  bunca  in-
100 

san,  bunca  yaratık  gördüm,  bunca  yaratıkla 
·
ya
ş
adİm

ben  böyle  bir  şey  görmedim.  Bu  fi1  olmak  da  ne  yaman 
bir  işmiş 
ki 
hiç  kimse  kıçını  ağaçlardan  çekmiyor.  Ne 
kanncalar,  ne  bizim  kuşlar,  ne  de  sarıca  karıncalar,  hiç 
kimse.  Öyle  mestolmuş  gitmişler  ki . . .   Buyruk,  declim, 
yangın,  yıldınm,  dedim.  Daha  neler  neler  söyledim  on­
lara  sultanım,  boş  veriyorlar.  Hiç  bir  kanncanın,  kuşun 
tüyü  bile  kıpırdamadı.  GÜnlerce  cebelleştim  de  onlarla 
yalnız  ağızlanndan 

birkaç  sözcük  alabildim.  önce  hep 
bir  ağızdan,  biz  filiz,  biz  filiz,  dediler,  sustular.  Sonra 
da,  tam  üç  gün  sonra  da,  sultan  bizim  elimizden  her 

şeyimizi  alır  da  filliğimizi  alamaz,  dediler.  Blz  filiz,  fil 
kalacağız.  Bu  dünyaya  fil  geldik,  fil  öleceğiz.  Şu 
·
dan 
dünyada  bir  kere  fil  olduk,  dediler;  Bundan  sonra  da 
onlara  ne  söyledimse  bir  daha  onlardan  bir  karşılık 
ala­
madım  Bütün  kanncalar  kuşlar  sağır  dilsiz  kesilmiş­
lercfi. 

sümsük  sarıcalar  bile . . .  ıı 
Sultan: 
cıSen  nasılsın?ıı 
diye  birden ,  beklenmedik  sordu 
ulukepeze. 
((Hiç  sorma,»  dedi  kuş.  uBenim  halimi  hiç  sorma. 
Bir  yerde  bir  ağaç,  dal,  çalı  görmeyeyim  uçarken,  ko­
narken,  hemen  vanyorum  ona  başlıyorum  kıçıriıı  sür­
meye . . .   Hiç  bir  şeye  yanınıyorum  da  sultanım,  bunca 
yıl  fil  olarak  yaşayamadığıma  yanıyorum.» 
ccVah  vah,»  dedi  sultan.  ((Vah,  vah  vah ! ıı 
ıcÜzülme  sultanım,  ben  du
rum
umdan  dolayı  çok  kı­
vançhyım,»  dedi  kuş.  uBu  fillik,  fil  olmak  ne  yaman, 
ne  güzel  bir  şeymiş  de  sultarum,  biz  bilmiyonnuşuz 
.
. .  ıı 
<<
Şi
m
di  seni  yıldınmım  içine  atsam . . .  
ıı 
ıc 
Vazgeçernem  filliğimden  sul tanım.» 
((Kanatla�ı 
kırsam,  koparsam 
. . .  » 
uVazgeçemem  filliğim�en  sultanım.» 
ıcİki  gözünü  birden  çıkarsam . . .  » 
1 01 

ı
<bir  tek  hüdhüd  kalmasa . . .  » 
«Vazgeç_emem,  hiç  kimse  de  fillik  tadını  almış,  bu 
yüce  tada  vararak  mestolmuş  hiç  ki!TISe  de  filliğinden 
vazgeçemez  sultanım,))  dedi  kı.,ış,  öğündü.  «
y
ay  be,  fil 
olmak  da  neymiş  be ! 
ıı 
Durdu,  azıcık  utandı,  sonra  da  çabuk  çabuk: 
ccBana  azıcık  izin  sultamm.» 
Hemen  uçtu  vardı  çınara,  kıçını  hızlı  hızlı  ağaca 
sürdükten  sonra  geri  geldi. 
Sultan: 
cc 
Anladım, 
ıı 
dedi  güldü. 
Ve  bÜtün  bunlar  sultanı  derin  derin  düşündürdü. 
Enayilik  etmişti,  hem  de  enayiliğin  büyüğünü.  Ne  de­
mişti  de  kanncalara,  kuşlara  her  biriniz  birer  filsiniz, 
filler  karıncalann,  kuşlann  soYtından  gelir,  demişti !  Al 
şimdi  ayıkla  pirincin  taşını,  al  bakalım,  çık  bakalım  bu 
işin  altından. . . 
· 
ccNe  yapacağız,  ulukepez  kardeşim?» 
«Bunun  hiç  bir  uman  yok,  sultanımız. 
Hiç  bir 
uman . . .   Kıyamete  kadar  hüdhüdler  ve  kanncalar  fil 
kalacaklar.>> 
ccAma  onlar  fil  değiller  ki . . .  » 
«Fil  oldular,  suıt
anımı
z.  Sen  onla�ı  fil  yaptın  ya . . .  » 
ccFil  yaptık  onlan 
aaah, 
kendimiz  fil  yaptık  şu  ka-
darcık  karıncalan,  aaah, 
fil 
yaptık,  kendi  çorab
ımızı

kendi  başımıza  kendi  elimizle  biz  ördük.  Eee,  ne  ola­
cak  şimdi?» 
cı!Iiç  bir  şey  olmayacak.» 
ccKıyamete  kadar  böyle  ıİli? 
ıı 

ccBöyle  sultanımız,  ağaçl
arın 
altında  yumak  y
uma

kanncaln,  üstünde  küme  küme  kuşlar,  kıçlan  ayna  gibi 
açılarak  k.aşın  ha 
kaşın  edecekler.» 
102 

«Biz  ne  yiyeceğiz  o  zaman,  biz  soylu  filler?  Siz  ne 
yiyeceksiniz  o  zaman,  siz  soylu  kuşl�r,  fillik  öğrettik

ama  karıncalara,  kötü  fillik;  fii  yaptık  onlan  ama,  bin­
diğimiz  dalı  kendi  elimizle  kestik.  Bana  kim  saray  ya­
pacak  brmdan  sonra,  kim 
_
ambarlarımı  bal  ozü,  çiçek 
özü,  çekirdek,  böcek  özüyle  dolduracak,  kim?  Aaah,  bir 
bulup  da  bir  yitirdiğim  karıncalanm,  aaah l   Söyle,  hüd­
hüdler  başı,  biz  ne  yaptık  böyle,  biz  kırmızı  sakallı 
mendeburdan  korkarak  ne  yaptık  böyle,  ne  yaptık?  Ne 
çabuk  da  inandılar  o  küçücük  şeyler  fil  olduklarına . . .  
Ne  de  hazırlafmış  fil  olmağa.  Ben  ne  bileyim  ben . . .   Ben 
biliyordum  ki,  kadim  gelenekti  ki  bu,  onları  fil  gibi  fil 
değil  de,  fil  yapmadan,  karıncalıklannı  unutturmadan 
sonuna  kadar  güçle  buyruğumda  tutamazdım.  İnsan­
lardan  öğrendim  bunu.  Onların  her  buluşu  iyidir  diye, 
işte  bak,  başıma  öyle  bir  işler  açtım  ki  ne  işler,  ne  işler 
ki  ne  işler!  Silah  geriye  tepti.  Ben  onlara  karıncalıkla­
rıJ?-ı  unutturayım  derkeıı . . .   Aaah,  şu  insanlar  yok  mu, 
yok  mu ! »  
«Kurnazdır1ar,»  dedi  hüdhüdler  başı.  ccO  insanlar 
yok  mu,  çok  kurnazdırlar.  Onlarla  çok  yaşadım,  onları 
yakından  tanıtım.» 
<den  çıktılar.» 
«Çıkmazlar,ıı  dedi  ulukepez.  «İnsanlar  karıncalara 
siz  filsiniz  demişlerse,  üç  yüz  yıl  bor
azan 
çalarak  ka­
nncaları  bir  gün  fil  olacaklarına  inandırmışlarsa  bun­
da  bir  iş_

var.» 
«Öyle  mi?»  diye  sordu  sultan 
.

«Bunda  bir  iş  var,ıı  dedi  kuş. 
<<öyleyse 
·
düşünelim,
» 
dedi  sulta�. 
ccOlur,ıı  dedi  kuş.  «Hele  ben  gideyi.m  şu  dala  kona­
yım  da  kıçımı  bir  iyice  kaşıyayım.  Kıçımı  kaşımadan 
hiç  düşünemez  oldum,  sultarum.n 
1 03 

<•Tuhaf,»  dedi  sultan.  «Ben  de  öyle.  Haydi  git  kaşı 
da  gel.  Yok  yok,  bak,  gel  benim  ağacıma  kon,  sen 
yu­
karda,  ben  aşağıda  kaşınalım.  Ve  hem  de kaşınarak  dü­
şünelim,  olur  mu?ıı 
«Çok  güzel,ıı  dedi  ulukepez. 
Altta  sultan  kıçını  ağacın  gövdesine  vermiş,  yukar­
da  kuş  arkasını  bir  dala  dayam�ş.  durmadan  gidip  ge­
liyorlardı. 
Uzun  bir  süre  sonra,  birden  keskin  bir  sevinç  çığ­
lığı  kopardı  sultan: 
c(Çabuk  gel,  çabuk  gel,ıı  diye  de  kuşu  çağırdı.  Kuş 
hemen  yukardan  aşağı  uçup  indi. 
«BUyur  sultanım.)) 
«Tamam,))  dedi  sultan.  «Oldu.  Bu  kadar  telaş  et­
memize  hiç  gerek  yokmuş.>> 
«Nasıl?ıı 
«Karıncalann  yiyecekleri  var  mı  kentlerindeki  am­
barlarında?  Bütün  topladıkları  yiyecekleri  bana  taşıma­
dılar  mı?  Bunca  zaman  saray,  taht  işinde  çalışmadılaı: 
mı?  Kendilerine  yiyecek  taşıyacak  vakitleri  oldu  mu?ıı 
«Olmadı,>>  dedi  kuş.  ııAmbarlannda  bir  damlacık 
yiyecekleri  yok.» 
ııŞimdi  iyi,  daha  karınlan  tok.  Oradan  buradan  bi­
razcık  da  yiyecek  buluyotlar.  Kış  gelip  de  kar  yağınca, 
kış  gelip  de  dünyada  hiç  bir  böcek,  çiçek,  buğday,  çe­
kirdek  kalmayınca . . .  » 
· 
ıcKalmayınca,ıı  dedi  kuş,  «ne  yapacaklar?, 
((Ne  mi  yapacaklar,  açlıktan  kınlacaklar,. 
AÇ 
kalın­
ca  da  hemen  fil 
·
olmadıkl
a
rını  aniayıp  karıncalıklannı, 
kuşluklarını  anımsayacaklar,  ondan  sonra  da  ölüm  be­
dene gelince bana gelip yiyecek isteyecekler 
. . .  
Ben de 
. . .  
ıı 
Çok  korktu  kuş: 
ıcBen  kıçımı  hep  kaşırsam,  hep 
fil 
olarak  kalırsam, 
bana  bir  şey  yapmazsın,  değil 
mi?ıı 
diye  yalvardı. 
104 

<«Sana  hiç  bir  şey  yapmam,  istediğin  kadar  da  yiye­
cek  veririm.  Sen  istediğin  kadar  kıçını  sür  ağaçlara, 
sen  bir  filsin.ıı 
«Kuşlanm?ıı 
ııOnlar  da  birazcık  fil.>> 
«Olsun  olsU:n,>1  diye  coştu  hüdhüdler 
başı.  <«Biraz­
cık  fillik  yeter  onlara.  Ya  sarıca  karıncalara  ne  diyor­
sun  sultanım,  onları  bırakır  da  tillikten  ata.rsak,  zaten 
kanncalıktan  çıktılar,  öyle  ortada  kalırlar. >> 
«Onlar  da  birazcık  fil  olup,  kıçlarını  senin  kuşlar 
gibi 
yılda  bir  ay  kaşıyacaklar,  olur  mu?n 
<ıOlur,>l  diye  seyindi  hüdhüdler  başı.  Sevincinden 

dala 
konup  ondan  kalkıyor,  o  daldan  kalkıp  ona  konu­
yordu. 
ııSen  bütün  yıl  hiç  durmadan  iyi  bir  filden  de,  ben­
den  de  daha  çok  kıçını  kaşıyabilirsin.» 
ııSağol,  varol  sultanım.  Şimdi  kanncalar  kış  gelip 
aç 
kalınca . .

» 
ııBekleyelim,>l  dedi  sultan.  cıKıçiarını  kaşımaktan 
vazgeçmesinler  de  göreyin  onların  kıçlanru . . .  
11 
KıŞ 
geldi,  kar  bastırdı,  karıncalar  kuşlar  daha  or­
manda  kı�lannı  bıkmadan  usanmadan  ağaçlara  sürü­
yorlardı.  Hüdhüdler  başı 
da 
birkaç  güne  .bir  sultarun 
sarayından  karmca  ülkelerine,  ormanıara  uçuyor,  on­
larla  hiç  konuşmadan  yukardan  ormanlan  seyreyliyor. 
geri  sultanın  sarayına  dönüyor,  gördüklerini  ona  en  kü­
çük  ayrıntısına  kadar söylüyordu.  Ve  sultan  gelecek  gü­
nü  sabırla  bekliyordu. 
Karıncalar  yerde,  kuşlar  dallarda  birden  farkına 
vardılar  ki  üşümüıjler  ve  hem  de  �çlar.  Kuşlar  hemen 
uçup  yuvalanna  gittiler,  sultanın  onlara  verdiği  arn­
barlardaki  yiyecekleri  yeyip  keyiflerine  baktılar.  Kann-
1 05 

calarsa  ilkönce  şaşınp  ormanda  oraya  buraya  başvur­
mağa,  aranmağa,  yeni  doğmuşcasına  doğayı  koklamağa 
başladılar.  Ağaçlara  tırmandılar,  sıvandılai,  yapraklan 
kokladılar,  bıyıklannı  biribirierine 
'
sürterek  uzun  uzun 
konuştular,  baktılar  ki  aç  biilaç  ortalıkta  kalmışlar; 
Sürüler  halinde  karıncalar  birkaç  gün  ornianda  dalga­
landilar  durdular. 
Açlık  öylesine  vurmuştu  ki  başlarına  artık  ne  (il  ol­
dukları  akıllanna  geliyor,  ne  ağaçlara  kıçlannı  sürmek. 
Yaşlılar,  çocuklar  açlıktan  yürüyemez  olmuşlardı. 
Tuhaf  karınca  ortaya  atılıp:  <ler  fil  olmadan  önce  ülkelerimiz,  kentlerimiz  yok  muy­
du?»  diye  soruncaya  kadar  kanncalanrr  bu  şaşkınlıkla­
rı 
sürdü. 
<«Eeee,  kentlerimizde  de  yiyeceklerimiz  yok  muydu, 
bizler  fil  olmadan  önce?ıı 
<>  dediler. 
<<Öyleyse  günlerdir  bu  ormanda  ne  dolanıp  duru­
yoruz?ıı 
<(Gerçekten,ıı  dediler,  «ne  dolanıp  duruyoruz  bu  or­
man  çıkmazında?ıı 
<. .  
ıı 
· .  
<. .  ıı 
<

Download 60.22 Kb.

Do'stlaringiz bilan baham:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   13




Ma'lumotlar bazasi mualliflik huquqi bilan himoyalangan ©fayllar.org 2020
ma'muriyatiga murojaat qiling